Κοινή διεθνιστική ανακοίνωση αλληλεγγύης στους 51 αντιφασίστες και αντιφασίστριες που συνελήφθησαν στη Θεσσαλονίκη στις 16/9/2020. | Αναρχική Ομοσπονδία + αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Το βράδυ της Τετάρτης 16/9/2020 αντιφασίστες σύντροφοι και αντιφασίστες συντρόφισσες πραγματοποίησαν αντιφασιστική παρέμβαση στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες έσβησαν φασιστικά συνθήματα που είχαν γραφτεί μερικές μέρες πριν από τους νεοναζί του νέου κόμματος που σχημάτισε ο πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης, Έλληνες για την Πατρίδα, αλλά και […]

Κοινή διεθνιστική ανακοίνωση αλληλεγγύης στους 51 αντιφασίστες και αντιφασίστριες που συνελήφθησαν στη Θεσσαλονίκη στις 16/9/2020. | Αναρχική Ομοσπονδία + αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους αντιφασίστες συλληφθέντες της 16/9. | Πέμπτη 17/9, 09:00 στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης.

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Το βράδυ της Τετάρτης 16/9 περίπου στις 22:30 48 αντιφασίστες και αντιφασίστριες πραγματοποίησαν αντίστοιχη παρέμβαση στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης, προκειμένου να καθαρίσουν την περιοχή από τα φασιστικά συνθήματα με τα οποία τη γέμισαν πρόσφατα φασίστες που συγκεντρώθηκαν εκεί την ημέρα της ομιλίας του πρωθυπουργού στις 12/9. Οι αντιφασίστες και οι αντιφασίστριες περικυκλώθηκαν από μηχανές των μπάτσων και διμοιρίες ΜΑΤ. Οι αστυνομικές δυνάμεις προσήγαγαν όλο το σώμα των αντιφασιστών και των αντιφασιστριών και τους/τις μετέφεραν στη ΓΑΔΘ. 2 σύντροφοι τραυματίστηκαν κατά τη σύλληψή τους και μεταφέρθηκαν για περίθαλψη στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου.

Η προκλητική επίθεση που δέχτηκαν οι αντιφασίστες/αντιφασίστριες σύντροφοι και συντρόφισσες καταδεικνύει για ακόμα μια φορά τον άτεγκτο χαρακτήρα της κρατικής καταστολής και την ανοχή που επιδεικνύει το κράτος στους φασίστες, τους οποίους θρέφει ως την πιο αντιδραστική εφεδρεία του καπιταλιστικού συστήματος. Η κατασταλτική αυτή επίθεση που δέχθηκαν οι αντιφασίστες σύντροφοι και οι αντιφασίστριες συντρόφισσες συνιστά επιδεικτική πρόκληση από μεριάς του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 164 επιπλέον λέξεις

Ανακοίνωση για την καταστολή των αναρχικών σελίδων στο Facebook

Αδέσποτος

Συντακτική ομάδα Αδέσποτου

Επίθεση έχει εξαπολύσει το Facebook σε αντιφασιστικές και ελευθεριακές σελίδες και ομάδες. Σύμφωνα με την ανακοίνωσή του έχει διαγράψει πάνω από 790 ομάδες και 100 σελίδες. Επεκτείνεται το μπλοκάρισμα στο instagram με πάνω από 10.000 λογαριασμούς να εξαφανίζονται. Στο στοχόστρο και ο αντιφασισμός με μπλοκάρισμα 980 ομάδων, 520 σελίδων καθώς και με περιορισμό 1.400 hashtag που σχετίζονται με τον αντιφασισμό και τον αναρχισμό.


Δείτε την αρχική δημοσίευση 119 επιπλέον λέξεις

Η εργασία από το σπίτι και το μέλλον των Κοινών – Homo digitalis

https://www.homodigitalis.gr/posts/6993

Η εργασία από το σπίτι και το μέλλον των Κοινών

Γράφει ο Πέτρος Τερζής*

Αν και ιδιαίτερα δημοφιλής κυρίως τα τελευταία χρόνια, η εργασία από το σπίτι δεν είναι κάτι καινούριο.

Αντίθετα, η παραγωγή πλούτου και η οικονομική δραστηριότητα με πυρήνα το σπίτι έχουν την απαρχή τους στα «cottage industries» της προβιομηχανικής επανάστασης, τις μικρές δηλαδή οικιακές μονάδες παραγωγής όπου τα μέλη ενός νοικοκυριού επεξεργάζονται υφάσματα, ξύλο, πηλό κα.

Εργασία από το σπίτι στην προβιομηχανική επανάσταση (εικόνα από Pinterest)

Τότε, στην εποχή του μόχθου, η ανθρώπινη κατάσταση περιοριζόταν και εξαντλούνταν σε έναν στενό, οικείο κύκλο. Ζωή και επιβίωση, μόχθος και εργασία, περιστρέφονταν γύρω από τον πυρήνα του «ιδιωτικού». Ακόμα κι όταν ο άνθρωπος έβγαινε από το σπίτι του για να πάει στο χωράφι του, οι δεσμοί με αυτόν τον πυρήνα δε σπάγανε αφού έφευγε από κάτι «δικό του» για να καταλήξει, πάλι, σε κάτι άλλο «δικό του».

Κάπως έτσι κυλούσε η ζωή και η οικιακή οικονομία.

Μετά ήρθαν οι μηχανές και τα εργοστάσια.

Η βιομηχανική επανάσταση, αποσυνδέοντας τον άνθρωπο από το μόχθο της καλλιέργειας της γης και την οικιακή μονάδα παραγωγής, διέκοψε αυτή την αέναη ανακύκλωση της υπάρξής του ανθρώπου στη σφαίρα του ιδιωτικού. Πλέον ο άνθρωπος θα έφευγε από το σπίτι του όχι για να πάει στη γη του, αλλά για να πάει στη δουλειά του. Στο εργοστάσιο, στο ανθρακωρυχείο, στο λατομείο, στο μηχανουργείο.

Κι ήταν αυτό ακριβώς το ταξίδι στο χώρο εργασίας που άλλαξε το ρου της ιστορίας της ανθρώπινης κατάστασης. Αν, λοιπόν, θέλουμε να αξιολογήσουμε τη σημασία και τις προεκτάσεις της εργασίας από το σπίτι σήμερα, αξίζει να πιάσουμε το νήμα από εκεί.

Γιατί το ταξίδι προς τη δουλειά, ήταν ο παράγοντας που μετέβαλε την «εξίσωση» της εδραιωμένης μέχρι τότε ανθρώπινης κατάστασης. Ήταν η στιγμή της εξόδου του ανθρώπου από την σφαίρα του ιδιωτικού και η έκθεσή του σε αυτήν του κοινωνικού/πολιτικού.  Πλέον ο άνθρωπος επηρεαζόταν άμεσα από την κατάσταση των «κοινών». Ο δρόμος που έπαιρνε για τη δουλειά, ο χρόνος που έχανε στο τρένο της επιστροφής, η πλατεία που περπατούσε, οι ώρες και οι συνθήκες που εργαζόταν, αποτέλεσαν προβολές μια άλλης, δεύτερης σφαίρας. Τα προβλήματα και η πρόοδος των «κοινών» έγιναν πλέον και «δικά του». Ο άνθρωπος δεν ήταν πια μέλος μιας οικογένειας, αλλά αναπόσπαστο -ή και αναλώσιμο- κομμάτι μιας κοινότητας ανθρώπων. Η ανθρώπινη κατάσταση άλλαξε.

Παράλληλα, όμως, μεταλλάχθηκε και η ίδια η σφαίρα του ιδιωτικού. Η ορθάνοιχτη πόρτα σε «ακάλεστους» γείτονες και συγγενείς του σπιτιού της αγροτικής οικογένειας, άρχισε σιγά-σιγά να κλείνει. Οι τέσσερεις τοίχοι του σπιτιού έγιναν πια το σύνορό του ανθρώπου με την πόλη, το όριο που χωρίζει το «ιδιωτικό» από το «κοινό». Η οικεία άρχισε ‘ετσι να αποκτά, την αίσθηση του άβατου και με την συνδρομή του δικαίου, έγινε πια κάτι ιερό. Ένας χώρος ξεκούρασης και απομόνωσης από τη βουή της καθημερινότητας και του εργοστασίου. Ένας χώρος όπου ο άνθρωπος είχε αναφαίρετο το δικαίωμα «να τον αφήνουν στην ησυχία του».

Όσο προχωράμε στη βιομηχανική επανάσταση και με δεδομένη πια την αναφαίρετη προστασία του ιερού της οικείας του (χώρος), ήρθε και η αναγνώριση πώς όταν ο άνθρωπος φεύγει από το εργοστάσιο, 8 ώρες μετά την έλευσή του, το εργοστάσιο κλείνει και η δουλειά του τον αφήνει -κι αυτή- στην ησυχία του. Πλέον, τον χρόνο που είχε διαθέσιμο μπορούσε να τον επενδύσει όπου ήθελε. Στην οικογένειά του, στην εκπαίδευσή του, στη διασκέδασή του ή στη συλλογική του δράση με άλλους για ένα καλύτερο μέλλον.

Κάπως έτσι, περιγράφει η Χάνα Αρέντ, η αποσύνδεση του εργαζόμενου από το σπίτι διαμόρφωσε εν πολλοίς τους όρους της σχέσης του ανθρώπου με το χώρο («το κοινό» ενάντια στο «ιδιωτικό») και τον χρόνο («χρόνος εργασίας» και «χρόνος ξεκούρασης») μέχρι και το τέλος του 20ου αιώνα.

Γιατί μέχρι τότε, οι διαχωριστικές αυτές γραμμές ήταν ξεκάθαρες.

Μετά, ήρθε το διαδίκτυο.

Όλα πια, γίναν προσβάσιμα με ένα άγγιγμα. Το φαγητό, τα ψώνια, τα βιβλία, η γυμναστική, η εργασία…

Η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, όπως θέλει να την αποκαλεί το World Economic Forum.

Η εποχή της Πληροφορίας για τους υπολοίπους.

Η πρώτη φάση της εργασιακής μετάβασης έγινε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις smartphones εφαρμογές και τις τεχνολογίες διαχείρισης προσωπικού και projects. Ο εργαζόμενος, «φίλος» πια με τον εργοδότη του, έδινε -και έδειχνε- το πράσινο φως μιας διαρκούς διαθεσιμότητας.

Κάπως έτσι, τα χρονικά όρια μεταξύ εργασίας και μη-εργασίας αλλοιώθηκαν. Οι κάποτε ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές της βιομηχανικής εποχής, θόλωσαν.  Κάποιες διάσπαρτες ρυθμίσεις για το «δικαίωμα να είσαι εκτός σύνδεσης» στη Γαλλία και στην Iταλία δεν επέφεραν τα προσδοκόμενα αποτελέσματα. Ως αποτέλεσμα, σταδιακά και «ανεπαισθήτως» η ερώτηση «τι ώρα σχολάς;» έχασε τη σημασία που είχε κάποτε και μαζί της τραυματίστηκαν κεκτημένα που το εργατικό κίνημα απολάμβανε για δεκαετίες.

Κάναμε αυτή την εισαγωγή, για να έρθουμε πια στο κυρίως θέμα: στη δεύτερη φάση της εργασιακής μετάβασης. Στο στάδιο κατά το οποίο μαζί με την αίσθηση του χρόνου εργασίας, αλλοιώνεται και επαναπροσδιορίζεται ο χώρος της. Στο στάδιο κατά το οποίο ο άνθρωπος χρησιμοποιεί πια για χώρο εργασίας το ίδιο του το σπίτι. Το χώρο εκείνο που η βιομηχανική επανάσταση διαμόρφωσε ως άβατο για την ξεκούραση και τη γαλήνη του.

Ήδη πριν την πανδημία, η τηλε-εργασία αποτελούσε δημοφιλή στρατηγική για ευελιξία στην εργασία. Στους παρακάτω πίνακες βλέπετε την ανοδική τάση του ποσοστού των εργαζομένων που εργάζονται «μερικές φορές» και «συνήθως» από το σπίτι.

Πηγή: Eurostat

Εξαιτίας, τώρα, της πανδημίας πολλές ήταν οι εταιρείες που επένδυσαν γρήγορα τεράστια ποσά για να «μετακομίσουν» στο cloud. Άλλες που «ήταν ήδη εκεί», όπως η Google και η Facebook, ανακοίνωσαν πως θα επεκτείνουν το καθεστώς τηλε-εργασίας για όλους τους εργαζομένους τους μέχρι το τέλος του 2021. Αν, λοιπόν, η τηλε-εργασία ήταν τάση, η πανδημία της έδωσε μια ένεση ταχείας θεσμοποίησης.

Τι μπορεί να αλλάξει, λοιπόν, σε ένα μέλλον όπου η εργασία από το σπίτι αποτελεί «κανονικότητα»;

Η σφαίρα του ιδιωτικού

Αν το σπίτι είναι ο χώρος που στο πίσω μέρος του μυαλού μας ταυτίζεται με την ξεκούραση και τη γαλήνη, τι θα συμβεί όταν το σπίτι μας γίνει χώρος εργασίας; Ή αν προτιμάτε, αν τα ρούχα που φοράμε για να χαλαρώσουμε όταν επιστρέφουμε σπίτι στο τέλος μιας κουραστικής μέρας, τα φοράμε δουλεύοντας, με τί ρούχα το μυαλό και το σώμα μας θα αισθάνεται ότι αλλάζει κατάσταση; Αν, πάλι, ο εργαζόμενος αισθάνεται μια αίσθηση «ελευθεριότητας» για τη μέρα που έχει μπροστά του όταν θα κλείσει την πόρτα του γραφείου πίσω του, πώς θα νιώθει αυτή την ίδια αίσθηση όταν δεν έχει πόρτα να κλείσει;

Τα παραπάνω ερωτήματα δεν έχουν σκοπό να ομορφύνουν το επιχείρημα που προσπαθούμε να χτίσουμε. Αντίθετα, θέλουν να καταδείξουν τις διαστάσεις ενός παράγοντα που γίνεται επικίνδυνος όταν σωματοποιείται. Τα πρώτα στατιστικά στοιχεία για την τηλε-εργασία δείχνουν μεταξύ άλλων πως τα φαινόμενα κόπωσης και άγχους είναι εντονότερα για εκείνους που εργάζονται κυρίως από το σπίτι (δες παρακάτω γράφημα). Αιτία αυτού του φαινομένου φαίνεται να είναι το γεγονός ότι η τηλε-εργασία παρεμβαίνει διακριτικά σε έναν φυσικό χώρο ξεκούρασης του εργαζομένου (το σπίτι με τα δωμάτια και τους τοίχους του) ενώ ταυτόχρονα και συνακόλουθα, αλλοτριώνει ένα ψυχολογικό καταφύγιο γαλήνης (την αίσθηση του σπιτιού ως «σπίτι»). Μια συνεχής, λοιπόν, εργασία από το σπίτι, μεταβάλλει την ισορροπία μεταξύ εργασίας και (προσωπικής) ζωής αλλοιώνοντας τη σχέση του ανθρώπου με το σπίτι του και μεταλλάσσοντας την ανθρώπινη κατάσταση στη σφαίρα του «ιδιωτικού».

Εξίσου, όμως, επικίνδυνη είναι η επικρατούσα θεώρηση ότι η εργασία από το σπίτι είναι «ευκολότερη» από την κανονική και ότι κατ’ επέκταση ο εργαζόμενος οφείλει με την απόδοσή του να ανταποδίδει τη «διευκόλυνση». Πράγματι, καλοπροαίρετοι εργαζόμενοι μπορεί ενδόμυχα να αισθάνονται «σε διευκόλυνση» όσες μέρες δουλεύουν από το σπίτι.  Μία τέτοια τάση φαίνεται στο παρακάτω γράφημα, που δείχνει ότι οι εργαζόμενοι που χρησιμοποιούν τεχνολογίες σύνδεσης και πληροφορίας (ICT) είναι περισσότερο πιθανό να δηλώσουν ότι εργάζονται κανονικά από το σπίτι τις μέρες που υπό άλλες συνθήκες δε θα εργάζονταν για λόγους ασθενείας ή αδιαθεσίας (virtual presenteeism) .

Η άλλη πλευρά αυτού του νομίσματος είναι περισσότερο ανησυχητική. Καθώς, ούσα «ευκολότερη», είναι ορατός ο κίνδυνος ορισμένοι εργοδότες να δουν την εργασία από το σπίτι ως μια καλή ευκαιρία για να δώσουν «κάτι σαν άδεια» στον εργαζόμενο ή, ακόμα χειρότερα, να μετατρέψουν μια άδεια μητρότητας  σε «ευελιξία» για εργασία από το σπίτι. Μια τέτοια λύση είναι φαινομενικά επωφελής και για τις δύο μεριές της εργασιακής σχέσης αφού η γυναίκα δεν απολύεται και η εργασία δεν διαταράσσεται. Η αποδοχή, ωστόσο, μιας τέτοιας αμοιβαιότητας, εμπεριέχει τη σιωπηρή αποδοχή ότι η άδεια μητρότητας δεν αποτελεί καν υπαρκτή λύση. Η στιγμή, λοιπόν, που θα θεσμοθετηθεί δυνατότητα ευέλικτης άδειας μητρότητας θα είναι και πάλι «κάτι λιγότερο» από αυτό που το εργατικό δίκαιο και κίνημα κατέκτησαν με κόπο.

Οι ανισότητες

Το τελευταίο ζήτημα της άδειας μητρότητας είναι έκφανση ενός ευρύτερου προβλήματος, στην εργασία από το σπίτι.

Τον Απρίλιο 2020 το επιστημονικό περιοδικό ‘The British Journal for the Philosophy of Science’ είχε αμελητέες προτάσεις για δημοσίευση από γυναίκες. Η deputy editor του περιοδικού χαρακτήρισε αυτό το φαινόμενο «άνευ προηγουμένου». Την ίδια στιγμή, ένα άλλο επιστημονικό περιοδικό, το Comparative Political Studies, είδε τις προτάσεις για δημοσίευση από άνδρες να αυξάνονται κατά 50% συγκριτικά με εκείνες του Απριλίου του περασμένου έτους.

Η διαφορά στην απόδοση δεν είναι τυχαία. Πίσω από αυτά τα νούμερα, κρύβεται μια μακραίωνη ανισότητα στον καταμερισμό των εργασιών του νοικοκυριού και της φροντίδας των παιδιών, παραδείγματα της οποίας δε μας φτάνουν οι σελίδες για να απαριθμήσουμε. Το απόσταγμα, όμως, αυτής της ανισότητας για την ανάλυσή μας είναι το εξής: Οι τηλε-εργαζόμενες γυναίκες εργάζονται ταυτόχρονα από και για το σπίτι.

Κι όταν αυτός ο συνδυασμός αποτυπωθεί ξανά σε «έρευνες παραγωγικότητας» ή μισθολογικά δεδομένα, θα έρθουμε ξανά αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα τις ρίζες του οποίου αρνούμαστε πεισματικά να ακουμπήσουμε.

Αν, πάλι, σας φαίνεται δύσκολο να δείτε έμφυλες διαστάσεις στο ζήτημα της τηλε-εργασίας, σκεφτείτε το παρακάτω υποθετικό παράδειγμα:

«Σε μία οικογένεια με δύο μικρά παιδιά, ο άνδρας εργάζεται σε εργασία μη δυνάμενη αποστάσεως, ενώ η γυναίκα έχει από τον εργοδότη της τη δυνατότητα να δουλεύει από το σπίτι κάθε μέρα».

Τώρα, ξαναδιαβάστε την προηγούμενη πρόταση και σκεφτείτε αν εκεί που γράφει «δυνατότητα» για τη γυναίκα, καταλάβατε να ενυπάρχει και μια υποχρέωση. Προς τον άνδρα της, προς τα παιδιά της, προς το σπίτι της…

Η εργασία από το σπίτι δεν είναι ανευ ετέρου επωφελής για όλους και οι έμφυλες ανισότητες, δεν είναι οι μόνες που διογκώνονται εξαιτίας αυτής. Εξίσου πιθανό είναι να αυξηθούν και οι οικονομικές ανισότητες. Γιατί όταν το σπίτι σου γίνεται χώρος εργασίας, η ποιότητα του σπιτιού σου έχει πια άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογία και την παραγωγικότητά σου. Δεν είναι ίδιο το περιβάλλον εργασίας ενός εξοχικού με κήπο στα προάστια της Αθήνας και ενός διαμερίσματος 50 τμ που φιλοξενεί τρεις φίλους και έχει ένα μπαλκόνι που κοιτάει μια πυλωτή.

Και ξανά, όταν αυτή η διαφορά αποτυπωθεί σε «έρευνες παραγωγικότητας» ή μισθολογικά δεδομένα, ερχόμαστε ξανά αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα τις ρίζες του οποίου αρνούμαστε πεισματικά να ακουμπήσουμε…

Η σφαίρα του κοινωνικού/πολιτικού

Τέλος, αν πράγματι ο χώρος εργασίας είναι κάτι περισσότερο από «χώρος για εργασία», τότε μια εργασία από το σπίτι στερεί από τον εργαζόμενο αυτό το «κάτι παραπάνω».

Η αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινότητα ανθρώπων, η καθημερινή επαφή και συνομιλία με τους συναδέλφους, η αίσθηση της φυσικής παρουσίας σε ένα στρογγυλό τραπέζι με προϊστάμενους και υφιστάμενους, και άλλες παρόμοιες εμπειρίες συλλογικής ενσυναίσθησης και διεκδίκησης, δεν μπορούν να υποκατασταθούν από μια διαδικτυακή συνομιλία όπου οι συμμετέχοντες ανταλλάζουν bits απόψεων, ιδεών και εμπειριών. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της πανδημίας, εδραιώθηκε στην κοινή διάλεκτο το φαινόμενο του «Zoom Fatigue», της ψυχολογικής δηλαδή κόπωσης που γεννάται από τις αλλεπάλληλες συνομιλίες μέσω webcam. Το φαινόμενο αυτό έχει μάλιστα νευρολογικές αιτίες.

Για να αντιληφθούμε το εν λόγω πρόβλημα και παραφράζοντας λίγο την Χάνα Αρέντ, φανταστείτε να κάθεστε σε ένα στρογγυλό τραπέζι συζητώντας ένα πλάνο με συναδέλφους ή πελάτες σας, και ξαφνικά να εξαφανίζεται το τραπέζι αφήνοντας μονάχα το κενό να συνδέει εσάς με τους ομοτράπεζούς σας.

Πώς, λοιπόν, θα διαμορφωθεί η ανθρώπινη κατάσταση, όταν ελαττωθεί αυτή η επαφή με το «κοινό»;

Αν η Αρέντ έχει δίκιο όταν λέει πως η ανθρώπινη κατάσταση μετουσιώθηκε εξαιτίας της εργασίας του ανθρώπου  κατά τη βιομηχανική επανάσταση, πώς θα υφανθεί η σχέση μας με το «κοινό» στην εποχή της Πληροφορίας; Πώς θα συνδιαμορφώνουμε μνήμες και εμπειρίες; Πώς θα παραμείνουμε όντα «πολιτικά» όταν στερηθούμε τα ερεθίσματα της επαφής μας με την «πόλη»;

Το ερώτημα αυτό είναι υπαρξιακής σημασίας για την Αρέντ που αφιέρωσε το έργο της στην προσπάθεια να καταδείξει πως πηγή όλων των ανθρώπινων δεινών είναι ο παραγκωνισμός του παράγοντα του «πολιτικού» από την ανθρώπινη κατάσταση. Γιατί, για την Αρέντ, αγνοώντας την «πολιτική» μας διάσταση, καταλήγουμε να πλάθουμε ανθρώπους-μηχανές που θα ζήσουν μια ζωή χωρίς την αγωνία που ενυπάρχει στη συνειδητή μας επιλογή να γίνουμε καλοί άνθρωποι.

Πως μπορεί, λοιπόν, η τηλε-εργασία να αποτελέσει ένα κεφάλαιο στην πρόοδο της ανθρώπινης κατάστασης;

Χωρίς αμφιβολία,  έχει πολλά να προσφέρει στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας. Η προσβασιμότητα, η μια παραπάνω μέρα στο σπίτι,  η αποφυγή στιβαγμένων τρένων, μετρό και λεωφορείων, η ακόμα και η ευελιξία να εργάζεται κανείς από το σπίτι των διακοπών του ή στο τρένο προς τη διήμερη εξόρμησή του είναι σημαντικά πλεονεκτήματα. Η συζήτηση την οποία το άρθρο αυτό φιλοδοξεί να ξεκινήσει, ωστόσο, απαιτεί τον απεγκλωβισμό της από μια απλή παράθεση των «συν» και των «πλην».

Αυτό που μας αφορά είναι το πώς η τηλε-εργασία θα ομορφύνει τις ζωές μας.

Γιατί -και πάλι χωρίς αμφιβολία- μπορεί στ’ αλήθεια να το κάνει.

Σε αυτή τη συζήτηση και προς αυτήν την κατεύθυνση, παραθέτουμε τη δική μας συμβολή, σταχυολογώντας ορισμένες υπερβάσεις που κρίνουμε απαραίτητες για εκάστοτε πλευρά της εργασιακής σχέσης. Ας τις ονομάσουμε, απλουστευμένα και συμβολικά, «Κεφάλαιο» και «Εργάτες».

Το Κεφάλαιο

Πρωτίστως, η ισχυρή πλευρά οφείλει να δει με κριτική ματιά την ψηφιοποίηση της εργασίας, να απορρίψει απλουστευμένες προσεγγίσεις κοινής λογικής και να επαναπροσδιορίσει τις εδραιωμένες πεποιθήσεις για την τεχνολογία (πχ ότι «θα ευνοήσει τους πάντες στο τέλος» ή ότι «τεχνολογία σημαίνει πρόοδος άνευ ετέρου»).

Η τεχνολογία δεν παράγει ουδέτερα εργαλεία. Όπως κάθε επιλογή, έτσι και η επιλογή των εργαλείων τηλε-εργασίας έχει σημαντικό αξιολογικό φορτίο καθώς με αυτά σφυρηλατείται η σχέση του εργαζομένου με τον εργοδότη, το χώρο, και το χρόνο εργασίας του. Όπως, λοιπόν, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εργαλεία παρακολούθησης του εργαζομένου στο σπίτι του που θα οικοδομήσουν σχέσεις πιεστικές και τοξικές, μπορούν στον αντίποδα να διαμορφωθούν εργαλεία που θα υφάνουν μια άλλη εργασιακή κουλτούρα. Μια κουλτούρα που δε θα βασίζεται στην παρακολούθηση και τη διαρκή διαθεσιμότητα αλλά στην εμπιστοσύνη και στη διαφάνεια.

Αυτή η επιλογή τεχνολογικών εργαλείων και κουλτούρας δεν είναι μονάχα οικονομική στρατηγική αλλά κυρίως ηθική πυξίδα. Αρκετές έρευνες (για παράδειγμα εδώ , εδώ και εδώ ) δείχνουν να υποστηρίζουν θετική συσχέτιση μεταξύ ευέλικτης εργασίας και παραγωγικότητας. Χωρίς, όμως, μια ηθική ενδοσκόπηση που θα αμφισβητήσει τη λαχτάρα για παραγωγικότητα, η εργασία από το σπίτι θα καταλήξει να γίνει εργασία-για-περισσότερη-παραγωγή από το σπίτι.

Σε αυτό το πλαίσιο, εργοδότες που δεσμεύονται στη σφυρηλάτηση σχέσεων αμοιβαίας αφοσίωσης και εμπιστοσύνης, θα ακούν τις προτάσεις για άνετη εργασία, για «λιγότερη δουλειά» ή για «4 μέρες την εβδομάδα», όχι ως ουτοπίες «αντι-παραγωγής», αλλά ως υπαρκτές στρατηγικές συν-χάραξης μιας άλλης, πιο φιλικής προς τον άνθρωπο εργασιακής πραγματικότητας. Η τηλε-εργασία μπορεί να αποτελέσει σημαντικό πυλώνα αυτής της προσπάθειας.

Δευτερευόντως, η κριτική ματιά προς τα κραταιά τεχνολογικά εργαλεία τηλε-εργασίας είναι προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον των ίδιων των εργοδοτών. Το Microsoft Teams, το Google Duo,  το Zoom ή το Slack, είναι όλα εργαλεία εξέχουσας χρησιμότητας επί των οποίων δομείται υπαρξιακά μια επιχείρηση. Όλα τα έγγραφα, όλα τα σχέδια, όλες οι συνομιλίες, όλες οι πληροφορίες για εργαζόμενους, πελάτες και εργοδότες βρίσκονται πια αποθηκευμένα σε αυτές τις υποδομές.

Με μία μικρή λεπτομέρεια. Καμία από αυτές τις υποδομές δεν αποτελεί «ιδιοκτησία» του «κεφαλαίου». Αντίθετα, η επιχείρηση φτάνει να γίνεται «συνδρομητής» στην οργανωτική της ραχοκοκαλιά, σαγηνευμένη από μια αίσθηση ατέρμονης εύρυθμης λειτουργίας του συνδράμοντος.

Ο βαθμός αυτός της οργανωτικής εξάρτησης των εργοδοτών από τρίτους-ιδιώτες δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Το ευρύτερο, μάλιστα, ζήτημα των εξαρτήσεων από «προγραμματίσιμες υποδομές» (programmable infrastructures) έχει πρόσφατα ξεκινήσει να γίνεται ξεχωριστός κλάδος επιστημονικής μελέτης και ανάλυσης (δες εδώ).

Η σημερινή παρουσία των εργαλείων αυτών στην αγορά και η τεράστια αποτελεσματικότητα και χρηστικότητα τους καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την αντικατάσταση τους. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, η ανάπτυξη ιδίων εργαλείων για την ψηφιακή οργάνωση της επιχείρησης, οφείλει να αποτελέσει κεφάλαιο της εργοδοτικής ατζέντας για την προστασία των συμφερόντων της.

Οι Εργάτες

Υπερβάσεις απαιτούνται και από την άλλη πλευρά. Οι «Εργάτες», λοιπόν, με τη σειρά τους, αφού ευχαριστήσουν τον Μαρξ για τη συνεισφορά του στην κριτική του κραταιού οικονομικού μοντέλου, οφείλουν να συζητήσουν την προοπτική εγκατάλειψης της αναλυτικής εργαλειοποίησης των ιδεών του για την υπερνίκηση του καπιταλισμού. Διότι, δεν είναι σίγουρο ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι ποιοτικά συναφές με το κυρίαρχο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό παρονομαστή του 20ουαιώνα.

Στο βιβλίο της ‘Capital is Dead. Is this something worse?’ η Μακένζι Γουάρκ εξηγεί με δογματική ακρίβεια και πνευματική διαύγεια γιατί οι όροι έχουν αλλάξει. Με λίγα λόγια και απλουστευμένα, ο διαχωρισμός «Κεφάλαιο» και «Εργάτες» έχει καταστεί πλέον ανακριβής καθώς ούτε το «Κεφάλαιο» είναι «Κεφάλαιο», ούτε κι οι «Εργάτες, «Εργάτες». Πλέον, με την πληροφορία να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας, η φύση των μέσων παραγωγής έχει αλλάξει, δεν επιδέχεται ιδιοκτησίας και, σίγουρα,  δεν είναι μονάχα στα χέρια των εργοδοτών.

Δίπλα λοιπόν στις ισχυρές σχέσεις εξάρτησης του «κεφαλαίου» από τρίτους-παρόχους ψηφιακών υπηρεσιών και συστημάτων μεταβάλλονται σταδιακά η φύση της εργασίας και η έννοια του «εργάτη». Στην εποχή της Πληροφορίας, ο «διανοητικός» εργάτης και η πνευματική εργασία αντικαθιστούν σταδιακά τον μόχθο της χειρωνακτικής εργασίας της βιομηχανικής εποχής. Αρκετά απλουστευμένα, ο «εργάτης» πια δεν μοχθεί και δεν ιδρώνει, αλλά αδειάζει και «στραγγίζεται». Στο συλλογικό υποσυνείδητο, η εικόνα του (άνδρα) εργάτη με τα λαδωμένα χέρια, έδωσε τη θέση της στον προβληματισμένο (πάλι) άνδρα που κοιτάει την οθόνη του υπολογιστή με τα δάχτυλά του να ακουμπάνε στους κροτάφους του.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το εργατικό κίνημα αντί να αναζητά μέσα παραγωγής για να κατακτήσει μπορεί να χαράξει δρόμους για να τα δημιουργήσει αφού η τεχνολογία ως μη-ουδέτερη, εκτός από κινδύνους προσφέρει και ευκαιρίες. Το εργατικό κίνημα μπορεί, λοιπόν, να θέσει τους δικούς του όρους στη διαμόρφωσή των τεχνολογικών εργαλείων για εργασία και να διεκδικήσει με αυτά ένα καλύτερο ή, αν θέλετε, ριζικά διαφορετικό εργασιακό μέλλον.

Συλλογικότητες για το σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την υποστήριξη φιλικών τεχνολογικών εργαλείων θα πρέπει να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του οργανωτικού σκελετού των εργατικών κινημάτων. Γιατί όπως μπορούν να αναπτυχθούν τεχνολογικά εργαλεία που θα δείχνουν ανά πάσα στιγμή αν ο εργαζόμενος είναι διαθέσιμος, έτσι μπορούν να αναπτυχθούν και εργαλεία που θα λειτουργούν μόνο 4 μέρες την εβδομάδα ή/και μονάχα 7 ώρες την ημέρα.

Σε ένα ιδανικό εργασιακό περιβάλλον, η επιλογή των τεχνολογικών εργαλείων που θα διασφαλίσουν μια ισορροπημενη κουλτούρα εργασίας και τηλε-εργασίας δε θα είναι απόφαση μιας κλειστής συνάντησης ανώτατων προϊσταμένων. Αντίθετα, εργοδότες και εργαζόμενοι θα συναποφασίζουν και θα συνδιαμορφώνουν τον χαρακτήρα, τα όρια και την αύρα της ψηφιακής τους πραγματικότητας.

Τη θεσμική ωριμότητα που απαιτείται για μια τέτοια αμφοτεροβαρή υπέρβαση, οφείλει με τη σειρά της να αναδείξει η πολιτεία θεσμοθετώντας γενικές κατευθύνσεις και κόκκινες γραμμές.

Σήμερα, στο κατώφλι της αναμόρφωσης της εργασιακής και -συνακόλουθα- της ανθρώπινης κατάστασης,  αν θέλουμε να ομορφύνουμε τις ζωές μας, ίσως αυτές και άλλες υπερβάσεις να είναι χρέος μας.

Είναι, δυστυχώς, ορατός ο κίνδυνος να παρασυρθούμε από επιταγές προσαρμοστικότητας. Έχει συμβεί τόσες πολλές φορές στο παρελθόν. Η ίδια, όμως, η έννοια της προσαρμοστικότητας προϋποθέτει «κάτι» στο οποίο «κουμπώνουμε» χωρίς τη δυνατότητα να το διαμορφώσουμε. Αν λοιπόν, το δίκαιο, η πολιτική και η οικονομία δουν την τηλε-εργασία σαν ένα «τελεσίγραφο προς προσαρμογή» για την αποτελεσματικότητα, την παραγωγικότητα και την ευελιξία, τότε δυστυχώς τα δομικά προβλήματα κοινωνικής, οικονομικής και έμφυλης ανισότητας θα φυτοζωούν παρασιτικά στις ρίζες της εποχής της Πληροφορίας μεταλλάσοντας «ανεπαισθήτως» και προς το χειρότερο τη σύσταση της ανθρώπινης κατάστασης.

Αν στο βωμό της προσαρμοστικότητας αγνοήσουμε τις υπερβάσεις που προαναφέρθηκαν και άλλες που θα προκύψουν όταν ανοίξει η συζήτηση που φιλοδοξούμε να ξεκινήσουμε, η εργασία από το σπίτι κινδυνεύει να γίνει άλλο ένα επεισόδιο στην πορεία προς την εργασιακή μονολιθικότητα, τη συλλογική μας αποξένωσή μας από το «κοινό», και την αποπολιτικοποίηση μας.

Αν στο βωμό της προσαρμοστικότητας αγνοήσουμε τις υπερβάσεις που προαναφέρθηκαν, τότε το άρθρο που θα γραφτεί κάμποσα χρόνια από τώρα για να περιγράψει το τρίτο στάδιο της εργασιακής μετάβασης θα καταλήξει να συζητά θέματα σαν και τα δικά μας.

Ας γίνει η πανδημία, η αφορμή να ονειρευτούμε και να επιδιώξουμε μια ριζικά διαφορετική σχέση του ανθρώπου με την εργασία, τον χώρο και τον χρόνο του. Με την «πρώην κανονικότητα» να έχει πια καταρρεύσει, είναι ίσως καιρός να σπάσουμε τα δεσμά που περιορίζουν το συλλογικό μας φαντασιακό.

Προτού μια «νέα κανονικότητα» στεριώσει, ας αναπνεύσουμε ιδεολογικά κι προσπαθήσουμε να απεικονίσουμε κάθε πιθανή εκδοχή του εργασιακού μέλλοντος. Κι όταν συμφωνήσουμε στο ποια εκδοχή ομορφύνει τις ζωές μας, ας την διεκδικήσουμε συλλογικά.

Το εργασιακό μέλλον δεν είναι αναπόφευκτο.

*Ο Πέτρος Τερζής, συνιδρυτής του Pandemos Project, εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο πανεπιστήμιο του Winchester με τίτλο ‘Who, then, in law is my neighbour: Judgment, responsibility and harm in the onlife world’. Eίναι μέλος της Homo Digitalis από τον Ιανουάριο του 2020.

**Το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του Pandemos Project.

COVIDー19 🧪 Test per 100,000 people

COVIDー19 🧪 Test per 100,000 people

https://t.co/flxm2lof5E

Iceland 2,925
Luxembourg 1,661
Bahrain 1,604
Norway 1,362
Slovenia 770
Spain 760
Australia 731
S.Korea 709
Switzerland 583
Italy 536
Canada 380
Austria 364
Sweden 286
Portugal 206
France 151
US 144
UK 144
Netherlands 135
Russia 133
Greece 91

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ – Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΑΞΙΚΟ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΑΞΙΚΟ

Η εξελισσόμενη επιδημία εξαιτίας του κορονοιού είναι μια τεράστια μάχη για όλο το εργατικό κίνημα. Για να προστατεύουμε τη υγεία των εργαζόμενων απέναντι στον κίνδυνο, για να μην αφήσουμε αφεντικά και κυβέρνηση, να φορτώσουν στις πλάτες των εργατών την υγειονομική και οικονομική καταστροφή, που φέρνει η πανδημία. Γιατί μαζί με την υγειονομική κρίση, έρχεται καλπάζοντας και νέα παγκόσμια οικονομική ύφεση. Τα χρηματιστήρια βυθίζονται σε όλο τον κόσμο, και οι φούσκες πάνω στις οποίες στηρίζονταν η παγκόσμια οικονομία είναι έτοιμες να σκάσουν. Αυτή η εξέλιξη θα κάνει την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερς το 2008 να μοιάζει με περίπατο, και αυτό σημαίνει νέο γύρο επιθέσεων σε βάρος των εργατών και των δικαιωμάτων τους.

Σε αυτήν τη κρίση που αντιμετωπίζουμε, πλούσιοι και φτωχοί, αφεντικά και εργάτες, δεν είμαστε το ίδιο. Υπεύθυνη για την εμφάνιση του κορονοιού είναι η βιομηχανία τροφίμων και κρέατος, που στο όνομα του κέρδους δεν διστάζουν να φέρουν σε ανθρώπινους πληθυσμούς, νέους παθογόνους παράγοντες. Υπεύθυνες για την εξάπλωση της επιδημίας και την αδυναμία να την σταματήσουν, είναι οι κυβερνήσεις που έχουν διαλύσει τα δημόσια συστήματα Υγείας, εξαιτίας της διαρκούς λιτότητας όλα τα τελευταία χρόνια. Στην γειτονική Ιταλία, στον πλούσιο βορρά, η δεκαετής διακυβέρνηση από την δεξιά, ιδιωτικοποίησε το πιο αναπτυγμένο σύστημα Υγείας και έτσι σήμερα ο κορονοιός εξαπλώθηκε ανεξέλεγκτα και έχουν εκατοντάδες νεκρούς.

Όπως δεν είμαστε ίδιοι όσον αφορά στις ευθύνες για την εμφάνιση και την εξάπλωση του κορονοιού, δεν είμαστε το ίδιο και στην αντιμετώπιση του. Για τους πλούσιους, με 150 ευρώ μπορείς να κάνεις σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο τεστ για τον κορονοιό, να νοσηλευτείς σε μεγάλες ιδιωτικές κλινικές, να «απομονωθείς» χωρίς οικονομικό κόστος. Για τους φτωχούς υπάρχει η καθημερινή ανάγκη για το μεροκάματο που δεν φτάνει, και αν ασθενήσεις, το διαλυμένο από τις περικοπές Δημόσιο Σύστημα Υγείας.

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ, επαναλαμβάνουν συνεχώς την ατομική ευθύνη για την εξάπλωση και την προστασία από τον κορονοιό. Όμως η δημόσια υγεία δεν είναι ατομική υπόθεση. Πώς να προστατευτείς όταν τα δρομολόγια των ΜΜΜ είναι τόσο αραιά εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού και οχημάτων που οι εργαζόμενοι που πηγαίνουν κάθε μέρα στη δουλειά τους, στοιβάζονται σαν σαρδέλες; Πώς να βρεις θεραπεία όταν στα νοσοκομεία το προσωπικό είναι 30.000 λιγότερο από όσο θα έπρεπε να είναι; Όταν οι κλειστές κλίνες ΜΕΘ εξαιτίας έλλειψης προσωπικού ξεπερνάνε τις 100; Όταν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες στενάζουν από την έλλειψη προσωπικού; Ένα ισχυρό Εθνικό Σύστημα Υγείας θα μπορούσε πραγματικά να μας προστατέψει από την πανδημία, αλλά οι πολιτικές περικοπών όλων των τελευταίων χρόνων το έχουν διαλύσει κυριολεκτικά και η ΝΔ συνεχίζει πάρα την πανδημία την ίδια πολιτική.

Ακόμη και τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, είναι μέτρα για τα αφεντικά και όχι για τους εργάτες. Φοροαπαλλαγές για τις εισφορές των εργοδοτών, επιδοτήσεις από το κράτος, μέτρα στήριξης για τις επιχειρήσεις, αναστολή ελέγχων από το ΣΕΠΕ. Αλλά για τους εργάτες που θα κλείσουν οι εργοδότες τις επιχειρήσεις τους το κράτος θα επιδοτεί με συρρικνωμένους μισθούς τους εργαζόμενους. Οι άδειες που θα παίρνουν οι γονείς για να φροντίζουν τα ανήλικα παιδιά τους θα είναι από την καλοκαιρινή άδεια που δικαιούνται.

Ο Μητσοτάκης έχει ήδη δηλώσει ότι θα χρειαστούν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα μια που τους στόχους που είχαν βάλει για πλεονάσματα του 3% που απαιτούν οι δανειστές, δεν πρόκειται να τους πιάσουν. Γι’ αυτό κυβέρνηση και αφεντικά προωθούν για ένα νέο γύρο χτυπήματος των εργατικών δικαιωμάτων. Την ίδια ώρα που ζητάνε να «βάλουμε όλοι πλάτη» για να ξεπεραστεί η κρίση, όχι μόνο σπέρνουν ρατσιστικό δηλητήριο σε βάρος των προσφύγων και των μεταναστών, αλλά προωθούν νομοσχέδια για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων στους Δήμους, την αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Και τα αφεντικά καταπατούν κάθε εργατικό δικαίωμα, με ελαστικοποίηση της εργασίας, απολύσεις, όλα στο όνομα της καταπολέμησης του κορονοιού.

Ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης επιμένει ότι η διέξοδος και από αυτήν την κρίση είναι στα χέρια των εργατών και του κινήματος. Ποτέ, σε καμία κρίση, υγειονομική, οικονομική, πολεμική, περιβαλλοντική, αφεντικά και εργάτες δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα και τις ίδιες λύσεις. Αντί για αναστολή των αγώνων και των απεργιών που ζητάει η κυβέρνηση και συναινεί η αντιπολίτευση και η συνδικαλιστική ηγεσία, αυτό που χρειαζόμαστε είναι η στήριξη όλων των εργατικών αντιστάσεων και το άπλωμα των αγώνων. Χρειαζόμαστε τα Συνδικάτα να μπουν μπροστά στον αγώνα για την προστασία από τον κορονοιό απέναντι σε μια κυβέρνηση που ξοδεύει εκατομμύρια για να πυροβολεί τους πρόσφυγες στα σύνορα αντί να τα δίνει για την Δημόσια Υγεία.

Η απεργία στην υγεία στις 7 Απρίλη είναι κρίσιμη μάχη για όλο το εργατικό κίνημα, γιατί συμπυκνώνει όλες τις μάχες με κέντρο την Δημόσια Υγεία. Κάθε απεργιακή κινητοποίηση όπως η απεργία των σωματείων στις 19 Μάρτη είναι βήμα για να σπάσουμε την συναίνεση που ζητάει η κυβέρνηση για να περάσει τις επιλογές της. Οι μαζικές κινητοποιήσεις στις 8 Μάρτη για την παγκόσμια ημέρα των γυναικών έδειξαν ότι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες έχουμε αυτήν τη δύναμη. Για να επιβάλλουμε μαζικές προσλήψεις στα νοσοκομεία ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, για να σώσουμε ανθρώπινες ζωές. Για να μην αφήσουμε κυβέρνηση και εργοδότες να χρησιμοποιήσουν τον κορονοιό για να ξηλώσουν εργατικές κατακτήσεις. Για να βάλουμε τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους για δημόσια Υγεία, για ζωή με δικαιώματα, πάνω από τα κέρδη των επιχειρήσεων, πάνω από τα πλεονάσματα και το χρέος.

Αυτήν την μάχη δίνει ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης και καλεί κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη να την δώσουμε μαζί.



Απαιτούμε:

· Άμεση πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, όλων των κλάδων και ειδικοτήτων, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, στην Υγεία. Να ανοίξουν όλες οι κλειστές κλίνες ΜΕΘ και οι ανενεργές δομές υγείας.

· Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

· Λεφτά για τα νοσοκομεία, για προμήθεια σε φάρμακα, υγειονομικό υλικό, είδη υγιεινής.

· Μαζικές Προσλήψεις στους ΟΤΑ και σε όλες τις δημόσιες Υπηρεσίες.

· Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, λεφτά για τις δημόσιες συγκοινωνίες για αύξηση της συχνότητας δρομολογίων.

· Διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας. Απαγόρευση των απολύσεων

· Να μην εφαρμοστεί σε καμία επιχείρηση και χωρίς καμία εξαίρεση η κατ’ οίκον εργασία.

· Αδεία με πλήρεις αποδοχές και ασφάλιση σε όσους εργαζόμενους έχουν μικρά παιδιά, σε όσους ασθενήσουν, οι ίδιοι ή τα μέλη των οικογενειών τους, για όσους κλείσει η επιχείρηση που δουλεύουν.

· Αυστηροποίηση των ελέγχων από τις Επιθεωρήσεις Εργασίας σε κλάδους και χώρους δουλειάς.

· Αναστολή πληρωμών προς το Δημόσιο, τις τράπεζες, τις ΔΕΚΟ για τους εργαζόμενους.

· Υλικά προφύλαξης (μάσκες, σαπούνια, αλκοολούχα αντισηπτικά κλπ) δωρεάν από το κράτος σε όλους τους χώρους που υπάρχει συγχρωτισμός. Να παταχτεί η αισχροκέρδεια.

Kάλεσμα σε Αντιρατσιστική – Αντιφασιστική Πορεία, Πέμπτη 5 Μαρτίου, ώρα 18:30 στην Πλατεία Αγοράς

2020-03-05 RosaNera ΠΟΡΕΙΑ Αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστεςhttps://rosanera.squat.gr/

Kάλεσμα σε Αντιρατσιστική – Αντιφασιστική Πορεία.
KATAΛΗΨΗ ROSA NERA
Την Πέμπτη 5 Μαρτίου, ώρα 18:30 στην Πλατεία Αγοράς, η Κατάληψη RosaNera
συμμετέχει στην πορεία αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες
ενάντια στους ρατσιστές και τους φασίστες.

Πράγματι, αυτή τη φορά ο εθνικιστικός όχλος, οι κρατικοί μηχανισμοί και
τα ΜΜΕ, ξεπέρασαν τον εαυτό τους: με ρατσιστική προπαγάνδα για
«εισβολείς» και με ένοπλες επιθέσεις ενάντια σε προσφυγικές οικογένειες
και σε μετανάστες. Τις τελευταίες μέρες, τα συμφέροντα της ελληνικής και
της τουρκικής κυβέρνησης συναρθρώνονται μέσα από μια ακόμα
προσπάθειαπολιτικής εκμετάλλευσης και φονικής διαχείρισης του
προσφυγικού πληθυσμού. Σε αυτήν την αθλιότητα, ευθύνες έχουν και οι
κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών, με τις ρατσιστικές διακρατικές
πολιτικές τους, ενάντια στην ανθρώπινη μετακίνηση, που στόχο έχουν την
εκμετάλλευση της μεταναστευτικής εργασίας και την απαξίωση της
προσφυγικής ζωής και των δικαιωμάτων ασύλου.

Ο ευάλωτος προσφυγικός πληθυσμός έρχεται κυρίως από εμπόλεμες περιοχές.
Από εκεί, όπου οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Τουρκίας και των
ευρωπαϊκών χωρών συμμετέχουν είτε απευθείας σε πόλεμο (όπως η Τουρκία
στη Συρία), είτε με δυνάμεις του ΝΑΤΟ που κατέχουν περιοχές σε εμπόλεμες
χώρες (όπως π.χ. ο ελληνικός στρατός στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και
αλλού). Φαίνεται πως η ελληνική κρατική «ανθρωπιστική βοήθεια» στις
εμπόλεμεςπεριοχές (από τις οποίες προέρχονται οι περισσότερες
μετακινήσεις στο Αιγαίο) έχει να κάνει μόνο με την συμμετοχή σε
επεμβατικούς και συχνά αποσταθεροποιητικούς στρατούς. Όταν οι πρόσφυγες
από το Αφγανιστάν φτάνουν εδώ, φυλακίζονται, βασανίζονται,
επαναπροωθούνται παράνομα και τα δικαιώματα τους καταστρατηγούνται. Τα
ίδια συμβαίνουν και με τους άλλους προσφυγικούς πληθυσμούς: χιλιάδες
στοιβάζονται σε απάνθρωπα κολαστήρια, όπως αυτό της Μόριας (δημιούργημα
της επίσης άθλιας διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), ενώ χιλιάδες είναι τα
θύματα από πνιγμούς και νάρκες: ακριβώς λόγω τωνδιακρατικών ρατσιστικών
πολιτικών.

Πριν λίγες μέρες, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας(ΚΥΣΕΑ),
μια χούφτα δηλαδή εκπροσώπων της ακροδεξιάς κυβέρνησης και κάποιων
κυβερνητικών διορισμένων αρχικαραβανάδων, προχωρούν σε ένα νομικό
πραξικόπημα.Την αναίρεση των διαδικασιών ασύλου, σε μια προσπάθεια να
αντιμετωπίσουν το φιάσκο της κυβέρνησης στα νησιά, και να εκμεταλλευτούν
πολιτικά την εργαλειακή προώθηση προσφύγων στα σύνορα από την τουρκική
κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα η τουρκική κυβέρνηση δεν κάνει κάτι πολύ
διαφορετικό από αυτό που έκαναν και κάνουν όλες οι ελληνικές
κυβερνήσεις: προσπαθούν με κάθε τρόπο να χρησιμοποιήσουν τους πρόσφυγες
ως φτηνή εργατική δύναμη ή ως πολιτικό εκβιασμό, και εξαπολύουν τον
εθνικιστικό όχλο και τα ρατσιστικά ΜΜΕ για τους σκοπούς τους. Με μια
σημαντική διαφορά όμως: στην Τουρκία (όπως και σε άλλες χώρες) ο
προσφυγικός πληθυσμός είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που διαμένει ή
απλά θέλει να περάσει από την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα ηανθρώπινη μετακίνηση δεν καταστέλλεται, όμως με την
καταστολή αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων στη μετακίνηση. Η λύση στα
προβλήματα της προσφυγιάς θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά απλή, με
σωστές διαδικασίες προστασίας, υποστήριξης και ένταξης των προσφύγων και
των μεταναστών. Όμως ζούμε στον καπιταλισμό, μέσα σε μια μηχανή
καταστροφής… Καθώς η προσφυγιά και η μετανάστευση παρανομοποιούνται
τεχνητά από τα κράτη των αφεντικών η Μεσόγειος μετατρέπεται σε
νεκροταφείο προσφύγων. Μια επικράτεια στην οποία αντί των περίφημων
ανθρώπινων δικαιωμάτων βασιλεύει η υποτίμηση και η εκμετάλλευση της
μεταναστευτικής εργασίας, η άρνηση ασύλου στους πρόσφυγες, οι
αναγκαστικές, παράνομες, «εν κρυπτώ», απελάσεις και επαναπροωθήσεις, τα
βασανιστήρια και οι απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού. Πρόκειται για
κρατικά εγκλήματα ενάντια στις κατ’ εξοχήν ανθρώπινες ζωές που έχουν
ανάγκη προστασίας.

Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης,
με αγώνες για την υπεράσπιση της ανθρώπινης μετακίνησης και των
προσφύγων. Για τα καθάρματα όμως, η στοιχειώδης αλληλεγγύη είναι το κακό
παράδειγμα. Το «καλό παράδειγμα» για τους ρατσιστές είναι οι ατιμώρητοι
πυροβολισμοί στη Μανωλάδα εναντίον απλήρωτων μεταναστών εργατών, τα
αστυνομικά πογκρόμ των ιδιοκτητών εναντίον απλήρωτων μεταναστών εργατών
στη Λακωνία, το ατιμώρητο έγκλημα της δολοφονίας προσφύγων από το
ελληνικό λιμενικό στο Φαρμακονήσι, οι ρατσιστικές διαπομπεύσεις των
προσφύγων με ψευδείς ειδήσεις για προεκλογικούς λόγους, η συνεργασία
μπάτσων και δεξιού όχλου στις ρατσιστικές επιθέσεις. Και βέβαια η
κρατική χρήση των υπέρογκων ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων για το χτίσιμο
στρατοπέδων εγκλεισμού και βασανιστηρίων, (πάντα με τις σχετικές μίζες
για το υπουργείο των μπάτσων) –  αντί για διαδικασίες αλληλεγγύης και
υποστήριξης μεταναστών και προσφύγων και ασφαλούς ένταξης τους μέσα στον
αστικό ιστό των πόλεων ή όπου επιθυμούν και νιώθουν ασφαλείς.

Οι εστίες μακροχρόνιων πολέμων είναι εστίες κερδών για τις εθνικές
βιομηχανίες όπλων μέσα από τις αποικιοκρατικές πολιτικές, την υπόθαλψη
εμφυλίων, τους βομβαρδισμούς αμάχων και τις δολοφονίες προσφύγων.
Παράλληλα οι εθνικισμοί, ο ρατσισμός και ο φασισμός, η ισλαμοφοβία και ο
αντισημιτισμός παρουσιάζονται ξανά ως νέες λύσεις, και οι υπήκοοι
καλούνται να διαλέξουν ποια συμμαχία σφαγέων προτιμούν στις νέες
γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Η ιστορία διδάσκει πως όποιος ανέχεται τον
πόλεμο, το θάνατο και τη βαρβαρότητα για τον “άλλο”, στο τέλος θα τον
βιώσει και ο ίδιος.

Η τελευταία ελπίδα αυτής της κοινωνίας είναι όσοι και όσες
υπερασπίζονται την αυτονόητη ελευθερία της ανθρώπινης μετακίνησης και
τους αγώνες ντόπιων και μεταναστών στους χώρους της δουλειάς και στην
καθημερινή ζωή.
Να δώσουμε τέλος στην στρατιωτική και αστυνομική διαχείριση της
προσφυγιάς και της μεταναστευτικής ζωής και εργασίας.
Να αντισταθούμε στις στρατιωτικές επεμβάσεις και την υπόθαλψη
εμφυλίωνπου γεννούν το θάνατο και τη φτώχεια.
Να κλείσουμε τα στρατόπεδα εγκλεισμού και βασανιστηρίων μεταναστών και
προσφύγων.
Να υπερασπιστούμε τη ελευθερία της ανθρώπινης μετακίνησης ως
αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα,
Έμπρακτη αλληλεγγύη στους αγώνες για τα χαρτιά των μεταναστών.
Άσυλο για όλους τους πρόσφυγες.

Κατάληψη ROSANERA

Kάλεσμα σε Αντιρατσιστική – Αντιφασιστική Πορεία.

Την Πέμπτη 5 Μαρτίου, ώρα 18:30 στην Πλατεία Αγοράς