Monthly Archives: Οκτώβριος 2012

CYNICAL: Η αδιαφάνεια της διαφάνειας

CYNICAL: Η αδιαφάνεια της διαφάνειας.

 

Τα social media τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι ο καθένας χρήστης μπορεί με το λόγο του να ανακρίνει και να ελέγχει την εξουσία. Να την στηλιτεύει, να την μαλώνει, να την καθίζει στο σκαμνί και να ελπίζει ότι λίγο-πολύ θα εισακουστεί. Είτε σαν μοναδική φωνή, είτε σαν πολλαπλασιαστής ομοειδών φωνών. Ανάλογα με την εμβέλεια του καθενός στον κυβερνοχώρο. 
 
Όσο  χώρο όμως κερδίζει ο ένας, τόσο χώρο εγκαταλείπει ο άλλος και απομακρύνεται. Με αποτέλεσμα η εξουσία να παραμένει πάντα άπιαστη από το δόκανο της κριτικής και της λογοδοσίας. Είτε μετακομίζοντας σε πιο ασφαλείς χώρους στο εξωτερικό μακριά από την εμβέλεια των πολιτών και ψηφοφόρων, π.χ. Βρυξέλλες, είτε εφευρίσκοντας διάφορα άλλα κόλπα. Όπως, ας πούμε το κόλπο της διαφάνειας. Το είδαμε με το open-gov, το βλέπουμε τώρα και με το ΤΑΙΠΕΔ.
 
Το ΤΑΙΠΕΔ συστάθηκε ως ένας άκρως αδιαφανής οργανισμός, ως προς τον τρόπο που θα διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία και ως προς το περιεχόμενο και το είδος των συμβάσεων που θα συνάπτει. Λίγο αργά, αλλά κάποιοι βουλευτές της συγκυβέρνησης, συγκεκριμένα από το Πασόκ την ύστατη ώρα το αντιλήφθηκαν και αντέδρασαν. Η τροπολογία που κατατέθηκε πριν λίγες μέρες από τον Στουρνάρα, και την οποία βλέπετε παραπάνω, είχε σαν στόχο να δράσει όπως το ήπιο ηρεμιστικό, κατευνάζοντας τις ανησυχίες περί διαφάνειας και λογοδοσίας του πανίσχυρου αυτού ταμείου. Εισάγει λοιπόν μια διαδικασία οιονεί λογοδοσίας, με αυστηρή τήρηση των χρονικών περιορισμών ως προς τη δημοσιοποίηση των πράξεων και αποφάσεών του. Στην ουσία, όμως, δεν κάνει τίποτε άλλο, παρά να προσθέτει ένα διαφανές γυαλί μπροστά από το ήδη υπάρχον αδιαφανές, το αμμοβολημένο.  
 
Το ΤΑΙΠΕΔ, και το όποιο ΤΑΙΠΕΔ, υποχρεώνεται μεν να λογοδοτεί, αλλά στο βαθμό που η λογοδοσία είναι αποσπασμένη από τον κοινωνικό έλεγχο και την αλληλεπίδραση με την κοινωνία, η διαφάνεια καθίσταται άνευ λόγου και αντικειμένου. Ένα κούφιο τέχνασμα, μια μπαγαποντιά, ένα κόκκαλο γλυμμένο τελικά, μ΄ ελάχιστο ψαχνό. 
 
Οι εξουσιαστικές ελίτ λοιπόν, με όχημα τη διαφάνεια μπορούνε άνετα να αποσπώνται από τις μάζες, εφόσον ταυτόχρονα φροντίσουν να διατηρούν τα προσχήματα και τα διακριτικά σημάδια της δημοκρατικότητας. Μπορούν να μαντρώνονται σε οποιοδήποτε μέγαρο, πύργο, παλάτι και ουρανοξύστη, να διαβουλεύονται, να συσκέπτονται, να χαριεντίζονται μεταξύ τους και να αλληλοθαυμάζονται,  αρκεί οι τοίχοι που τις περιβάλλουν να είναι από γυαλί και όχι από τούβλο. 
 
Λίγο πολύ δηλαδή, όπως οι πόρνες πίσω από τις ερμητικά κλειστές γυάλινες βιτρίνες των κακόφημων δρόμων του Άμστερνταμ. Μπορείς να τις δεις και να τις περιεργαστείς, αλλά είναι αδύνατον να τις ακούσεις, να τις αγγίξεις, πόσο μάλλον να συνευρεθείς. Παρά μόνο αν τις πληρώσεις…

 

CYNICAL: Γελοίοι και μοιραίοι…

CYNICAL: Γελοίοι και μοιραίοι….

 

Αν η δημοσίευση της λίστας Lagarde έκανε ρόμπα τα εμπλεκόμενα πολιτικά απολειφάδια εντός των συνόρων της χώρας, η σύλληψη του δράστη, τα έκανε ρόμπα σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν χρειάζεται ν’ απαριθμήσουμε τα παγκόσμια μέσα, που την ίδια στιγμή που ένας εύθικτος εισαγγελέας εξέδιδε ένταλμα σύλληψης, αυτά είχαν ήδη αναρτήσει φαρδιά-πλατιά στην πρώτη τους σελίδα την πλήρη ανταπόκριση από το συμβάν, χασκογελώντας ειρωνικά για τα τεκταινόμενα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Εύθικτος βεβαίως, ως προς την υπεράσπιση της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, και ουχί άλλων τινών προσώπων που προσφάτως είδαν το φως της δημοσιότητας μέσα από άλλου τύπου λίστες. Κυρίως όμως ανόητος, μιας και η υπερευαισθησία του φούντωσε κι άλλο τη φωτιά που μόλις είχε αρχίσει να γλύφει τα μπατζάκια αυτών, που για μια στιγμή φαινόταν ότι μπορεί και να γλίτωναν το ολοκαύτωμα.
Και το συμβάν δεν ήταν τα ονόματα αυτά καθ’ αυτά, χεστήκαμε που λέει ο λόγος, (άλλωστε λίγο πολύ αυτά περιμέναμε να δούμε, όχι φυσικά ως παράνομους φοροκλέφτες, αλλά για πολλούς εξ αυτών, ως νομίμως εξαιρεθέντες), αλλά η αγωνία της πολιτικής αλητείας που μέρες τώρα, φυσώντας και ξεφυσώντας, παραπαίοντας και αλληλο-ρουφιανευόμενη προσπαθούσε, έτσι νόμιζε, ν’ αδειάσει αλλού την ενοχή και να περάσει τον σκόπελο της έκθεσής της αβρόχοις ποσί. Με τα ίδια παλιά κόλπα, και τσαλίμια, με όρκους και καραγκιοζλίκια, με έκδηλη όμως την ατζαμοσύνη των δακτύλων στον εντοπισμό του “παππά”.
Εδώ παππάς, εκεί παππάς, πού είναι ο παππάς; Πάει, την έκανε ο παππάς, τούς την έφερε ο παππάς, ξεγλίστρησε από τα παράθυρα της Όλγας, τα πλατώ του Σκάι, τα σκοτεινά συρτάρια των υπουργείων, τις μαύρες τσάντες των υπουργών, και νά σου καμαρωτός καμαρωτός, ξημέρωμα Σαββάτου στα μανταλάκια της Ομόνοιας να κλείνει το μάτι και να χλευάζει. Κι από κει, ήταν ζήτημα λεπτών, να αναλάβουν τα άλλα, τα ηλεκτρονικά πλέον μανταλάκια του διαδικτύου, τη μεταφορά στα πέρατα του κόσμου της ξεφτίλας του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Φαντάζομαι το Βενιζέλο, όλες αυτές τις μέρες, με την άσπρη κολλαριστή ποδιά της υπηρέτριας και την ασορτί κορδέλα στο κεφάλι, τάχα μ’ δήθεν, να γονατίζει κάτω από τραπέζια και καναπέδες, να τραβά πολυθρόνες, να σέρνει μπουφέδες και βιβλιοθήκες, να τινάζει παπλώματα και κουβέρτες, να αναποδογυρίζει χαλιά, να αδειάζει συρτάρια, πηγμένος στον ιδρώτα και τη σκόνη να ψαχουλεύει, ν’ ανασκαλεύει να σκαλίζει. Το ίδιο και τον Παπακωνσταντίνου, σε μια εξ ίσου γελοία εκδοχή. Και να εμφανίζονται κατόπιν στα κανάλια, ο ένας με το ξεσκονόπανο κι ο άλλος με τη σκούπα, κατάκοποι και κατασκονισμένοι για να ξεπλυθούν.
Την Τρίτη έρχεται για ψήφιση στην ολομέλεια της βουλής το νομοσχέδιο που βάζει τα θεμέλια του μεγάλου ξεπουλήματος. Δεν είναι τόσο η αντισυνταγματικότητα που το σημαδεύει ήδη από το πρώτο του άρθρο, όσο ο απίθανος ραγιαδισμός που ξεχειλίζει παχύρρευστος και λιπαρός από κάθε του πρόταση, κάθε παράγραφο κάθε υποπαράγραφο. Είναι η θεσμοθέτηση της βαθιάς υπόκλισης προς τον κάθε τυχάρπαστο απατεώνα που εξυψώνει σε επενδυτή, είναι η κατάθεση της αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού, είναι η δήμευση της περιουσίας του, δημόσιας και ιδιωτικής, είναι η παράδοση των κλειδιών της ίδιας του της χώρας. Η αυτού υψηλότης ο επενδυτής καθίσταται απόλυτος κυρίαρχος, θεσπίζονται νόμοι και διατάξεις ειδικά γιαυτόν, παρέχονται διευκολύνσεις ειδικά γιαυτόν, αναδιατάσσονται λιμάνια, παραλίες, ποτάμια, λίμνες, βουνά, μόνο γιαυτόν και για κανέναν άλλον.
Για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, παρά μονάχα ίσως στα χρονικά των μπανανιών, ορίζεται η ιδιωτική χωροθέτηση και πολεοδόμηση. Ο επενδυτής αγοράζει γη και αποφασίζει μόνος του πώς θα την χωρίσει, τι θα φτιάξει και τι θα το κάνει. Ο ίδιος ορίζει στο σχέδιο που θα καταθέσει αν θα επιτρέπει στους πληβείους να έχουν πρόσβαση στη θάλασσα, στο ποτάμι, στη λίμνη. Τού παρέχεται το δικαίωμα να μπαζώσει μέχρι εκεί όπου τραβάει η καρδιά του τις ακτές, να χτίσει ιδιωτικά λιμάνια, άσχετα αν δίπλα υπάρχει ακόμα ένα, και επιπλέον να απαιτήσει από το κράτος, εν είδη μπράβου και νοικιασμένου νταβατζή να προβεί σε αναγκαστική απαλλοτρίωση οικοπέδου κάποιου φουκαρά ιδιώτη που τυγχάνει να συνορεύει με το δικό του. Ο ιδιώτης είναι εκ του νόμου αναγκασμένος να υποκύψει, μιας και εκ του νόμου κάθε πράξη του αποκαλούμενου επενδυτή εντάσσεται στην εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος. Ως εκ τούτου άρνηση παραχώρησης ισοδυναμεί με εθνική προδοσία.
Τη μεθεπόμενη βδομάδα έρχεται προς ψήφιση το τρίτο μνημόνιο. Δυο χούφτες δισεκατομμύρια ευρώ μαζί με μερικά εκατομμύρια σύριγγες που θα καρφώσουν με σαδισμό οι εγκληματικές και ευνουχισμένες τριανδίες στις αδύναμες πια φλέβες για ν’ αποστραγγίσουν και τις τελευταίες ρανίδες αίματος. Μακάρι το αίμα που θα τραβήξουν να έρθει και να τους πνίξει. Τα κουφάρια που θ’ αφήσουν να τούς στοιχειώσουν τον ύπνο. Τα χέρια των ζωντανών να βρουν τη δύναμη να τους κρεμάσουν.
Πολλοί θα πεθάνουν φέτος από το κρύο και την πείνα. Δίχως άλλο, από φυσικά αίτια. Εξασφαλισμένη τροφή, με νομοσχέδια, ψηφοφορίες και άλλα τέτοια δημοκρατικά φληναφήματα, στα ξελιγωμένα όρνια που γυροφέρνουν τον ουρανό της πατρίδας μας. Κι όλο πυκνώνουν, κι όλο χαμηλώνουν, κι όλο τα γητεύουν για να τα προσγειώσουν…

You might also like:
Προς Κάθε Ανώνυμο Κυβερνητικό Αξιωματούχο…
Η Κβαντική Φύση του Κειμένου!
Σενάριο Πολιτικής Φαντασίας

olympia.gr

Οι φήμες ότι η Deutsche Bank θα είναι συμμέτοχος στον υπό διαμόρφωση νέο όμιλο της Εθνικής Τράπεζας, δεν έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία. Κυκλοφορούν εδώ και 3 μήνες στην αγορά και τροφοδοτούνται από παλαιότερες σχέσεις και υπόγειες (ή επίγειες) διαδρομές. Όλες, όμως, εξυπηρετούν ένα και μοναδικό δεδομένο: όταν ο μετασχηματισμός του ελληνικού τραπεζικού συστήματος ολοκληρωθεί, η Γερμανία θα πρέπει να είναι παρούσα.
Και η Εθνική αποτελεί τον πιο λογικό συνεργάτη.
Βέβαια, για να προχωρήσει οποιοδήποτε τέτοιο σενάριο, θα πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση.
Ίσως γι’ αυτό η διοίκηση της Εθνικής να αρνείται κομψά λέγοντας ότι δεν υπάρχουν επαφές με την Deutsche Bank. Ίσως και γι’ αυτό, όμως, αναφέρουν ότι η Deutsche Bank θα είναι ο (ένας) εγγυητής ανάδοχος σε μια αύξηση κεφαλαίου της Εθνικής μετά την ανακεφαλαιοποίηση. Και μέσω της διαδικασίας αυτής θα βρεθεί να ελέγχει το 10% της νέας τράπεζας.
Πολλοί σπεύδουν να πουν ότι μια τέτοια εξέλιξη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.201 επιπλέον λέξεις

Οι Ιρλανδοί απάντησαν στην κρίση με ρεαλισμό αλλά και χιούμορ – Οι Έλληνες με μίσος | REALPOLITIK | LiFO

Οι Ιρλανδοί απάντησαν στην κρίση με ρεαλισμό αλλά και χιούμορ – Οι Έλληνες με μίσος | REALPOLITIK | LiFO.

Ο διακεκριμένος κοινωνιολόγος Dennis Smith αναλύει πώς οι πολίτες κάθε χώρας αντιμετωπίζουν την κρίση

Στο τελευταίο της άρθρο η Gillian Tett – βραβευμένη δημοσιογράφος και αρχισυντάκτρια στους Financial Times – εξετάζει τη συμπεριφορά των πολιτών στις χώρες που είναι σε κρίση, διαπιστώνοντας διαφορές και εμβαθύνοντας στο πως οι ιδιαιτερότητες του κάθε λαού διαμορφώνουν τις αντίστοιχες πολιτικές στην Ευρωζώνη.

Στην ανάλυσή της εισάγει την έννοια του εξευτελισμού τον οποίο βιώνουν – ή νιώθουν ότι υφίστανται – οι πολίτες σε Ελλάδα, Ιρλανδία και Ισπανία.

Σύμφωνα με τον διακεκριμένο Βρετανό κοινωνιολόγο Dennis Smith,ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της μεταπολεμικής Ευρώπης ήταν ότι η οι χώρες είχαν ξεπεράσει εθνικιστικά αισθήματα εξευτελισμού και μίσους και είχε εμπεδωθεί στη Ένωση μία αίσθηση αδελφότητας, όπου η ελευθερία και η ισότητα είχαν ιδιαίτερη σημασία και αξία.

Από τότε όμως που ξέσπασε η οικονομική κρίση «ο εξευτελισμός επέστρεψε στην Ευρώπη σε ευρεία κλίμακα».

Τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα έχουν δεχτεί τρομερή πίεση και τα χρεοκοπημένα κράτη υπόκεινται σε εξευτελισμό, κατά τρόπο που ήταν αδιανόητος στη μεταπολεμική Ευρώπη αλλά και ο οποίος διαφέρει σημαντικά από χώρα σε χώρα.

Πως ορίζεται ο εξευτελισμός και ποιες είναι οι πιθανές αντιδράσεις;

Πριν αναφέρω τις διαφορές στην ψυχολογία και τη συμπεριφορά του Έλληνα και του Ιρλανδού, θα παραθέσω ένα σύντομο ορισμό της έννοιας του εξευτελισμού, όπως τον αναλύει στο άρθρο της η Gillian Tett.

Ο εξευτελισμός συντελείται σε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο υπάρχει απώλεια της αυτονομίας ή του ελέγχου. Στο δεύτερο στάδιο επέρχεται ο υποβιβασμός, ενώ στο τελευταίο στάδιο επέρχεται μερικός ή καθολικός αποκλεισμός από μία ομάδα.

Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η αντίσταση, η φυγή ή η προσπάθεια για αποσύνδεση. Υπάρχουν και πιο μακροπρόθεσμες αντιδράσεις οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν την «αποδοχή» ή την «εκδίκηση». Συνήθως τα άτομα αντιδρούν στον αίσθημα του εξευτελισμού με ένα συνδυασμό των παραπάνω.

 

Οι χώρες που βρίσκονται σε κρίση, όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία, έχουν υποστεί αυτό τον εξευτελισμό.

Έχουν απολέσει μέρος της κυριαρχίας τους, το status τους στην Ευρώπη έχει υποβιβαστεί, ενώ είναι αντιμέτωπες με το φάσμα του πλήρους αποκλεισμού από την Ευρωζώνη, έχοντας ήδη αποκλειστεί από μηχανισμούς καθορισμού αποφάσεων της Ένωσης.

Οι Ιρλανδοί απάντησαν στην κρίση με ρεαλισμό αλλά και χιούμορ

Ο καθηγητής Smith θεωρεί ότι οι Ιρλανδοί έχουν ανεπτυγμένους μηχανισμούς αντιμετώπισης αυτού του συναισθήματος, πιθανότατα λόγω των δεκαετιών της βρετανικής κυριαρχίας.

Στην σοβαρή οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα, οι Ιρλανδοί απάντησαν με ρεαλισμό αλλά και χιούμορ, επιλέγοντας όχι μόνο τη μετανάστευση αλλά και βαθύτατες μεταρρυθμίσεις.

Όσο για το χιούμορ, ο καθηγητής παραπέμπει σε μία χιουμοριστική εμφάνιση κάποιων οπαδών της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας, οι οποίοι κράτησαν ένα πανό που έγραφε «Η Άνγκελα Μέρκελ νομίζει ότι είμαστε στη δουλειά»!

Αντί ρεαλισμού οι Έλληνες απαντούν με μίσος

Κατά τα τελευταία 25 περίπου χρόνια, πάρα πολλοί Έλληνες πολίτες είχαν βολευτεί στο ελληνικό δημόσιο . Η πίεση που ασκείται στο δημόσιο σήμερα είναι τρομερό σοκ για του Έλληνες. Αντί μίας ρεαλιστικής προσέγγισης, όπως αυτής των Ιρλανδών, οι Έλληνες δεν έχουν διάθεση για μεταρρυθμίσεις.

Η απάντησή τους στον εξευτελισμό που νιώθουν είναι η βία, το μίσος, η εκδικητικότητα. Συνεχείς πορείες, βανδαλισμοί, Γερμανοί πολιτικοί να απεικονίζονται ως Ναζιστές …. εκλογική άνοδος της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της άκρας δεξιάς.

Αν και ο καθηγητής Smith δεν κάνει κάποιο σχόλιο για την Ισπανία, η αρθρογράφος θεωρεί ότι η Ισπανία είναι μάλλον πιο κοντά στην Ελλάδα παρά στην Ιρλανδία.

Αν πάντως η Άνγκελα Μέρκελ και οι Ευρωπαίοι ηγέτες θέλουν να βρουν μία βιώσιμη λύση για την Ευρώπη, θα πρέπει, μεταξύ πολλών άλλων, να λάβουν υπόψη τους τη ψυχοσύνθεση του κάθε λαού, πριν οι «εθνικές ψυχολογίες» καταστούν ανυπέρβλητο εμπόδιο για τη λειτουργία της ένωσης.

olympia.gr

Ολόκληρη η αποκαλυπτική έρευνα.
Για πρώτη φορά αποκαλύπτουμε όλο το παρασκήνιο της διαπλοκής μαζί με τις ρίζες της στο πολιτικό σύστημα. Τα ονόματα, τα γεγονότα, οι καταστάσεις και τέλος η μεγάλη αποκάλυψη.Διαβάστε όλο το αφιέρωμα της μάχης ανάμεσα στην Ευρώπη των λαών και την Ευρωπαϊκή διαπλοκή που στραγγαλίζει σήμερα το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το 1989, με Κυβέρνηση Τζανετάκη, ψηφίσθηκε ο νόμος για την ιδιωτική τηλεόραση.  Ατυχώς, αμέσως δόθηκαν «προσωρινές άδειες», ιδίως στους εκδότες (MEGA, Λαμπράκης, Αλαφούζος, Τεγόπουλος, Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης) και στον Κυριακού (ANT 1). Το προηγούμενο έλλειμμα δημοκρατίας, όπως γίνεται συνηθως, άνοιξε την κερκόπορτα στην διαπλοκή, που όμως τότε φάνταζε στα μάτια του κόσμου ως “δημοκρατία και πολυφωνία”.

Αυτό άλλωστε δεν συμβαίνει και σήμερα; Η κατακρεουργημένη ΔΕΚΟ εθνικής σημασίας, που θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν υγιής και κερδοφόρος, απαξιώνεται από το πολιτικό σύστημα, τα ρουσφέτια και την ανομία ώστε η εκχώρηση της να φαντάζει λυτρωτική.

Στα ΜΜ”Ε” όμως η…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 4.036 επιπλέον λέξεις