Monthly Archives: Ιανουαρίου 2013

Συνδικαλιστικές στραβοτιμονιές | Εφημερίδα των συντακτών

Συνδικαλιστικές στραβοτιμονιές | Εφημερίδα των συντακτών.

Στην πιο μαζική συνέλευση των οδηγών λεωφορείων που έγινε χτες στο ΣΕΦ, οι παρατάξεις που πρόσκεινται στα κόμματα της συγκυβέρνησης επιστράτευσαν κάλπες και μεθοδεύσεις, για να περάσουν την αναστολή της απεργίας

Της Χαράς Τζαναβάρα

Σκούρα τα βρήκε το μέτωπο της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ στη χθεσινή γενική συνέλευση των οδηγών των μπλε λεωφορείων για την εξέλιξη των κινητοποιήσεων, παρά το σκηνικό που είχε διαμορφωθεί από τη Δευτέρα με την αναστολή της απεργίας από τους τεχνικούς της εταιρείας και τις καταδικαστικές αποφάσεις του δικαστηρίου.

Πάνω από 2.500 εργαζόμενοι, σε σύνολο 4.000 μελών του συνδικάτου, συμμετείχαν στη χθεσινή διαδικασία στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Εκτός απροόπτου και χάρη σε συνδικαλιστικά «τρικ», τα λεωφορεία θα κυκλοφορήσουν σήμερα. Δεν είναι σαφές τι θα γίνει αύριο, αφού και το υπουργείο περιμένει τα αποτελέσματα της μυστικής ψηφοφορίας ώστε να απαντήσει με επίταξη σε περίπτωση «στραβοτιμονιάς».

Μετά από πολύωρη διαδικασία, κατά την οποία κυριάρχησαν οι φραστικοί διαξιφισμοί, οι συνδικαλιστικοί βραχίονες των δύο από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, διαπίστωσαν ότι η κοινή πρότασή τους για τερματισμό της απεργίας δεν θα συγκέντρωνε την πλειοψηφία. Ετσι παρέκαμψαν τη συνήθη πρακτική των γενικών συνελεύσεων για ψηφοφορία με ανάταση χειρός και πρότειναν διαδικασία με κάλπες. Να σημειωθεί ότι ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, μαζί με τα αντάρτικα ψηφοδέλτια των δύο παρατάξεων, διαθέτουν την απόλυτη πλειοψηφία των μελών της διοίκησης και εξασφαλίζουν 12 θέσεις στο 17μελές Δ.Σ. του συνδικάτου. Οι υπόλοιπες πέντε έδρες μοιράζονται σε συνδικαλιστικά σχήματα που πρόσκεινται στην ευρύτερη Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, καθώς και στο ΠΑΜΕ.

Στη χθεσινή γενική συνέλευση ο προσκείμενος στην ΠΑΣΚΕ πρόεδρος του συνδικάτου, Λεωνίδας Σκούλος, παρουσίασε την κοινή πρόταση με τη ΔΑΚΕ για διακοπή της απεργίας, νέα 24ωρη την Πέμπτη και γενική συνέλευση στις 14 Φεβρουαρίου, καθώς και αποδοχή της πρόσκλησης της διοίκησης για διάλογο σε όλα τα θέματα εκτός από την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου. Συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων πρότειναν οι εκπρόσωποι της ΕΑΣ, που πρόσκεινται στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, η Ανεξάρτητη Παρέμβαση, που κινείται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, και ένα ανεξάρτητο σχήμα από τον χώρο της Αριστεράς. Το ΠΑΜΕ πρότεινε 48ωρη την Πέμπτη και την Παρασκευή, καθώς και γενική συνέλευση την 1η Φεβρουαρίου για να ληφθούν αποφάσεις. «Προτείναμε στο ΠΑΜΕ να υποστηρίξουμε κοινή πρόταση, αλλά η προσπάθεια απέτυχε» δήλωσε στην «Εφ.Συν.» ο Στ. Μανίκας, μέλος του Δ.Σ. που εκλέγεται με το ψηφοδέλτιο της ΕΑΣ.

Σε ψηφοφορία τέθηκαν τελικά πέντε προτάσεις, καθώς υποβλήθηκαν άλλες δύο από μεμονωμένους συνδικαλιστές.

Η γενική συνέλευση των οδηγών συγκέντρωνε από προχθές το ενδιαφέρον όλων των εργαζομένων στις αστικές συγκοινωνίες, που λόγω της επίταξης είχαν εξαναγκαστεί από το Σάββατο να επιστρέψουν στην εργασία τους. Ωστόσο από το πρωί της Δευτέρας συνδικαλιστές προσκείμενοι στην ΠΑΣΚΕ και την ΔΑΚΕ προεξοφλούσαν τη λύση της απεργίας. Στη μάχη είχαν μπει τα τηλεοπτικά κανάλια που πρόβαλλαν την ανάλογη απόφαση του σωματείου των τεχνικών των μπλε λεωφορείων, το οποίο όμως αντιπροσωπεύει μόλις 650 εργαζόμενους. Ιδιαίτερη μεταχείριση επιφύλαξαν για τον πρόεδρό του Αντ. Ραυτόπουλο, που θεωρείται άτομο απόλυτης εμπιστοσύνης του Ευάγγελου Βενιζέλου στον χώρο των συνδικάτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η συμμετοχή στη χθεσινή συνέλευση ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Να σημειωθεί ότι έως τώρα οι αποφάσεις γιά τις απεργίες στα λεωφορεία έχουν ληφθεί από συνελεύσεις και όχι από τη διοίκηση, όπως έγινε στα περισσότερα σωματεία των εργαζομένων στις συγκοινωνίες.

30/01/2013

 

olympia.gr

Γράφει ο Γιώργος Κ.

Παιδιά της μαχόμενης δημοσιογραφίας του ΟLYMPIA.GR

σύμφωνα με το σκεπτικό των δικαστών για την απόφαση κόλαφο για την ΔΕΗ …. λέτε να έχουμε …

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ ΑΚΙΝΗΤΩΝ …ΜΕ ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑ ΤΗΝ ΔΕΗ , ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΆΝΕΙ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΕΗ ΝΑ ΤΟ ΕΙΣΠΡΆΤΤΕΙ ΔΙΑΜΕΣΟΥ ΤΩΝ Λ/ΜΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΏΝ …….Η ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΔΕΗ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΟΠΩΣ π.χ Η ΟΠΟΙΑ ΕΦΟΡΙΑ , ,,,,,

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.488 επιπλέον λέξεις

olympia.gr

9 DEH_highΣε πλήρη πανικό και σύγχυση βρίσκεται η κυβέρνηση σε σχέση με τη γνωστή με αρ. 1101/2012 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα Εκούσιας Δικαιοδοσίας) που αφορά το χαράτσι που μπαίνει στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Γιατί όμως η κυβέρνηση είναι σε τόσο πανικό ώστε να σπεύσει αφενός να διατάξει τη ΔΕΗ να συνεχίσει να εισπράττει το χαράτσι παρά τη δικαστική απόφαση και ταυτόχρονα να σπεύδει

Δείτε την αρχική δημοσίευση 220 επιπλέον λέξεις

Βασίλης Βιλιάρδος

debtworld

Κατά την άποψη μας, ο πλέον αδύναμος κρίκος του συστήματος σήμερα είναι οι τράπεζες– τόσο οι ευρωπαϊκές, όσο και οι αμερικανικές ή οι ελληνικές. Οι ενέργειες διάσωσης τους από τα κράτη, με βάση τις οποίες τα τεράστια λάθη των τραπεζών επιβάρυναν τους προϋπολογισμούς και αύξησαν τα δημόσια χρέη,  αφενός μεν κόστισαν πολύ μεγάλα ποσά στους φορολογουμένους, αφετέρου δεν έλυσαν σε καμία περίπτωση το πρόβλημα – με αποτέλεσμα να έχει μείνει σχεδόν ανέπαφη η τραπεζική βόμβα μεγατόνων, στα θεμέλια πολλών οικονομιών του πλανήτη (κυρίως της Ευρώπης).

Περαιτέρω, η κατάσταση στις Η.Π.Α. δεν είναι τόσο ρόδινη, όσο περιγράφεται από κάποια ΜΜΕ – ειδικά όσον αφορά τις τράπεζες της υπερδύναμης. Σύμφωνα με μία πρόσφατη αναφορά της Fed,οι Αμερικανοί απέσυραν από τους λογαριασμούς τους, την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου, περισσότερα χρήματα ακόμη και από την ημέρα της κατάρρευσης των δίδυμων πύργων – από το Σεπτέμβριο του 2001.

Το ποσόν των 114…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 926 επιπλέον λέξεις

CYNICAL: Από το φάσμα του χρέους, στο φάσμα της επανάστασης

CYNICAL: Από το φάσμα του χρέους, στο φάσμα της επανάστασης.

 

 
«Η Ευρώπη αυτό τον καιρό έχει στοιχειωθεί από το φάντασμα του χρέους. Όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες λιποψυχούν μπροστά του. Και για να το εξορκίσουν, στύβουν τις οικονομίες τους». Αυτά γράφει ο Robert Skidelsky σε πρόσφατο άρθρο του στο Project Syndicate
 
«Παρά ταύτα», συνεχίζει, «οι οικονομίες τους ακόμα παραπαίουν και το χρέος συνεχίζει να μεγαλώνει. Οι οίκοι αξιολόγησης έχουν υποβαθμίσει εννέα χώρες της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας. Είναι πολύ πιθανόν, ν’ ακολουθήσει και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η εξήγηση είναι προφανής. Αν προσπαθείς εσκεμμένα να συρρικνώσεις το ΑΕΠ, τότε ο λόγος χρέος προς ΑΕΠ δεν μπορεί παρά να μεγαλώνει. Ο μόνος τρόπος για να μειώσεις το χρέος είναι να βάλεις την οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης».
 
Κι όμως, παρά το προφανές της συλλογιστικής αυτής και την καταγεγραμμένη αξιοθρήνητη πραγματικότητα, η ΕΖ συνεχίζει αμείλικτα να καταβαραθρώνει τις οικονομίες των περισσοτέρων χωρών που την απαρτίζουν, μέσω περιοριστικών πολιτικών, οι οποίες δεν θα εφαρμόζονταν αν, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν πατούσαν στην αποδοχή των μαζών των χωρών αυτών.
 
Η συναίνεση αυτή οφείλεται στην προσεκτική καλλιέργεια και διασπορά από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς ενός αφελούς, αλλά αληθοφανούς αφηγήματος, το οποίο εκμεταλλευόμενο την ατομική εμπειρία του νοικοκυριού, όσον αφορά τη διαχείριση του οικογενειακού χρέους, κατορθώνει να το βάζει στο ίδιο πλαίσιο με το κρατικό και κατά συνέπεια να εξομοιώνει τις κρατικές με τις ατομικές πολιτικές αντιμετώπισής του.
 
Τα διάφορα προπαγανδιστικά σλόγκαν του τύπου «Ξοδεύαμε περισσότερα απ΄ όσα παράγαμε» ανήκουν στην προηγούμενη παραπλανητική, και θα δούμε το γιατί, συλλογιστική. Παρόμοιο προπαγανδιστικό υλικό, με διάφορες παραλλαγές, διακινείται και στις άλλες χρεο-χτυπημένες χώρες από τον διεθνή συνασπισμό προστασίας των ελίτ. Για παράδειγμα ο Κάμερον, όταν απευθύνεται στις μάζες, απαιτώντας απ’ αυτές συμμόρφωση στο κόψιμο των κοινωνικών παροχών, χρησιμοποιεί το παράδειγμα της πιστωτικής κάρτας: «το κρατικό χρέος είναι όπως το χρέος της πιστωτικής σας κάρτας: πρέπει να πληρωθεί». 
 
Φυσικά, ο καθένας, την μόνη εμπειρία που έχει με το χρέος είναι η δική του, κι ο μόνος τρόπος που ξέρει για να το περιορίσει είναι το σφίξιμο του ζωναριού. Επομένως, κάθε κίνηση που κάνει η κυβέρνηση για να τού το σφίξει, φαντάζει στα μάτια του νοικοκύρη αναγκαία και φυσιολογική. 
 
Από δω και πέρα είναι πολύ εύκολο να πατήσει ο καθένας την πεπονόφλουδα:  εφ’ όσον το χρέος πρέπει να πληρωθεί στο ακέραιο, κι εφόσον το χρέος δημιουργείται απ’ τα ελλείμματα, άρα η κυβέρνηση δεν έχει άλλο δρόμο παρά να κόψει παροχές, μισθούς, συντάξεις, επενδύσεις και τα λοιπά. Ειδικά, αν η πεπονόφλουδα σχετίζεται και με το τσίγκλισμα των τύψεων του νοικοκύρη όσον αφορά το μέγεθος του χρέους που θα αφήσει κληρονομιά στους απογόνους του, τότε είναι πολύ εύκολο να τον κάνεις να σκύψει το κεφάλι ακόμα πιο χαμηλά.
 
Δυστυχώς όμως, το άψογα φιλοτεχνημένο αφήγημα παρουσιάζει πέντε βαθιές ρωγμές.
 
Ρωγμή Πρώτη:
Οι κυβερνήσεις, σε αντίθετα με τα άτομα δεν είναι υποχρεωμένες να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Μια χώρα, μπορεί να συνεχίζει να δανείζεται κόβοντας χρήμα. Αυτό συμβαίνει σε όσες χώρες έχουν αυτό το προνόμιο. Εμείς, που δεν το έχουμε, μπορούμε κάλλιστα να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Η στάση είναι κακό πράγμα, αλλά δεν είναι και το τέλος του κόσμου, όπως μας πληροφορεί ο Skidelsky. Η ζωή μετά την πτώχευση συνεχίζει λίγο πολύ όπως και πριν.
 
Ρωγμή Δεύτερη:
Η μείωση των ελλειμμάτων σε μια οικονομία σε ύφεση, πόσο μάλλον σε βαθιά ύφεση όπως η δική μας, δεν είναι και η εξυπνότερη κίνηση, διότι ταυτόχρονα μειώνονται και τα έσοδα με τέτοιο ρυθμό, ώστε το έλλειμμα να ακολουθεί την αντίθετη από την επιδιωκόμενη πορεία. 
Αυτό το βλέπουμε στο επόμενο διάγραμμα, το οποίο παριστά την ελάττωση του πρωτογενούς ελλείμματος από χρονιά σε χρονιά. Το 2010 σε σχέση με το 2009 το έλλειμμα μειώθηκε κατά 6%. Το 2011 σε σχέση με το 2010, μειώθηκε κατά 2.5%, ενώ ανάμεσα στο 2012-2011 κατά 1% κ.ο.κ. Τα νούμερα είναι από τον προϋπολογισμό.
 
 
 
Ρωγμή Τρίτη:
Το χρέος per se δεν αποτελεί βάρος στις επόμενες γενιές, εφ’ όσον θα μπορεί να εξυπηρετείται. Τουναντίον, μια εξαθλιωμένη κοινωνία με διαλυμένη την παιδεία και την υγεία, αποτελεί δυσβάσταχτο βάρος στις επόμενες γενιές. Το βλέπουμε, άλλωστε!
 
Ρωγμή Τέταρτη:
Δεν υπάρχει σχέση μεταξύ του ύψους του χρέους και του κόστους εξυπηρέτησής του. Μια άρρωστη οικονομία όσο και μικρό έλλειμμα και να έχει θα το πληρώνει εσαεί ακριβά. Πάρτε για παράδειγμα την Γερμανία. Με υψηλό χρέος, δανείζεται με αρνητικά επιτόκια. 
 
Ρωγμή Πέμπτη:
Χαμηλό κόστος δανεισμού για μια χώρα δεν συνεπάγεται χαμηλό κόστος δανεισμού για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η τάση είναι μάλλον η αντίθετη. Ο λόγος που τα επιτόκια δανεισμού της βρετανικής κυβέρνησης είναι χαμηλά, είναι ότι τα επιτόκια δανεισμού των ιδιωτών είναι υψηλά.
 
Και καταλήγει ο Skidelsky:
«Όπως και με το φάντασμα του Κομμουνισμού που είχε στοιχειώσει την Ευρώπη, στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ, έτσι και σήμερα όλες οι δυνάμεις της παλιάς Ευρώπης έχουν εισέλθει σε μια Άγια Συμμαχία για να εξορκίσουν το φάντασμα του χρέους. Αλλά οι κυβερνώντες που σκοπεύουν στην εξαφάνισή του, θα πρέπει να ανακαλέσουν στη μνήμη τους κι ένα άλλο διάσημο φάντασμα: το φάντασμα της Επανάστασης!».
 
Ο Skidelsky είναι επίτιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, ΗΒ και συγγραφέας της βιογραφίας του Κέινς  την οποία μπορείτε ένα βρείτε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Κριτική».

 
Υ.Γ. Διαβάστε επίσης: The Myth of Living Beyond Our Means, By Robert Reich

 

ΣΤΡΟΥΓΚ: Τί Μου Έμαθε Το Λήμμα «Υπουργείο Μεταφορών» Της Βικιπαίδειας (μα πρώτα, τα αθλητικά νέα).

ΣΤΡΟΥΓΚ: Τί Μου Έμαθε Το Λήμμα «Υπουργείο Μεταφορών» Της Βικιπαίδειας (μα πρώτα, τα αθλητικά νέα)..




Έχω δει και ζωντανά ένα τέτοιο σε Γ’ Αργολίδας που ήταν ακόμη πιο μπλούπερ, βαράει ελεύθερο ο άλλος με όλη του τη δύναμη, η μπάλα έρχεται από ψηλά στοπέναλτι της περιοχής μας περίπου, βγαίνει ο δικός μας ο τερματοφύλακας (που ήταν 120 κιλά και ξεφόρτωνε τελάρα σε κάβα όλη μέρα) να την πιάσει, η μπάλα γκελάρει στο κεφάλι του και μπαίνει γκολ.
Και επίσης η ομάδα του Μελιγαλά λέγεται Εθνικός. 
Τι έχει κοντά στο Μελιγαλά; Φιλιατρά; Θα γάμαγε η ομάδα να λέγεται Άρης Φιλιατρών – αυτό είναι τοπικό ντέρμπι! «Ο Μελιγαλάς φιλοξενεί τον Άρη την επόμενηεβδομάδα«.
Βασικά θα το έπαιρνε το ματς ο Άρης με κανα γκολ από κόρνερ: οι μισοί αμυντικοί του Εθνικού Μελιγαλά δεν έχουν κεφάλι, είναι η αχίλλειος πτέρνα τους τα στημένα. 
Αφού λοιπόν έγραψα μια χοντρή κακογουστιά για τον Εμφύλιο και σιγούρεψα πως αυτό το κείμενο δεν θα αναδημοσιευτεί ποτέ στο left.gr, μπαίνω στο θέμα. (δεν είναι αστείο αυτό. σε μια φάση γύρω στο σεπτέμβρη το left.gr αναδημοσίευε στρουγκ σταθερά. χρειάστηκα 4 μήνες σιωπής και αυτοκριτικής, μακριά απ’ όλα, για να εντοπίσω πού έκανα τόσο λάθος. αν το αναδημοσιεύσετε κι αυτό κόβοντας την εισαγωγή μα την παναγία θα σας γαμήσω)
(… δε νομίζω, του πούστη. έβαλα μελιγαλά, έβαλα και μπάλα μέσα, που για έναν συριζαίο είναι αποτρόπαιο θέμα, τι άλλο να κάνω; να βάλω δήμητρα λιάνη με μπικίνι; καλά, δεν χάνω τίποτα εννοείται)
  
———————–
Έκανα μια μικρή έρευνα αυτές τις ημέρες που κράταγε η απεργία στο Μετρό. Και δεν το λέω επειδή συνηθίζεται να ξεκινάμε με «έκανα μια μικρή έρευνα και» όταν ετοιμαζόμαστε να πετάξουμε αποκάλυψη-βόμβα. Ήταν όντως μικρή: όλη η έρευνα ήταν το ότι πάτησα «Υπουργείο Μεταφορών» στη Βικιπαίδεια. Και συνέβη. Και το είδα να συμβαίνει. Και ήταν σαν να άνοιξα το πορτάκι που βγάζει το μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς. 
Ήταν Όλα Εκεί. 


Μια σύντομη περίληψη όσων έμαθα: το Υπουργείο Μεταφορών είναι ένα υπουργείο, ένα από τα υπουργεία της κυβέρνησης μάλιστα. Αντικείμενό του είναι οι Μεταφορές. Τα τελευταία 4000 χρόνια, οι Μεταφορές και οι Συγκοινωνίες βασικά μόνο αναπτύσσονται και δεν κάνουν τίποτα άλλο εκτός από το να αναπτύσσονται.Το Υπουργείο Μεταφορών αρμοδιότητα έχει να παρακολουθεί τα updates στο πώς πηγαίνουν οι άνθρωποι από το ένα μέρος στο άλλο, και να τα ψωνίζει για λογαριασμό μιας χώρας που ανήκει στο ανεπτυγμένο Βόρειο ημισφαίριο. Ως αποτέλεσμα, από πάντα, το Υπουργείο Μεταφορών είχε φαραωνικό μπάτζετ. Και ποιος μπορεί πράγματι να διαφωνήσει με αυτό; Πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μη θέλεις περισσότερα και καλύτερα λεωφορεία στη χωρα σου.
Όταν έφτασα στο κεφάλαιο «Διατελέσαντες Υπουργοί» του λήμματος, πήρα χαρτί και στυλό για να δω μήπως μπορέσω να ενώσω κάπως τις τελείες. Να λοιπόν ταστοιχεία που έβγαλε η έρευνα:
– Από το 1981 ως σήμερα, ο Υπουργός Μεταφορών έχει αλλάξει 30 φορές. Τριάντα αλλαγές.σε τριανταένα χρόνια: καλύτερα δηλαδή από τον πάγκο του γαύρου, άλλα όχι πολύ καλύτερα – αν συνυπολογιστεί μάλιστα πως μια περίοδο το Υπουργείο Μεταφορών και ο γαύρος είχαν τον ίδιο ιδιοκτήτη.

– Συνολικά, στην καρέκλα του Υπουργού Μεταφορών κάθισαν 26 διαφορετικοί κώλοι (κάποιοι έκαναν 2-3 θητείες). Μεταξύ αυτών οι
 Άβερελ Ντάλτον.
 Ζίνα, Warrior Princess.
 
 
 
 Έντγκαρ Ντάβιντς.
 
 
 
… εεεμ, Γουίλιαμ Ντάλτον;
Νίκος Αλέφαντος.
 
 Χέρμαν Γκέρινγκ.
 Ο «λοχαγός» του Εκσυγχρονιστή.
Ο «λοχαγός» του Μεταρρυθμιστή.
 Ο «λοχαγός» του Αειφόρου.
… βασικά η λίστα ξεφεύγει άσχημα, από το ’97 ως το ’07 
το Υπουργείο πάει back 2 back Μαντέλης-Βερελής 
και στα καπάκια Μισέλ, ο οποίος έχει μπει σε 
κοκ πιτ αεροπλάνων αλλά σαν το πράσινο αρρωστί
πλακάκι του σταθμού «Βικτώρια» πουθενά:


(διαβάζω πως είναι περδίκι ο Μιχαλάρας, οπότε είναι ξανά ΟΚ να κάνουμε πλάκα
με ειδήσεις τύπου «Επικοινωνεί Πλήρως Με Το Περιβάλλον Ο Μιχάλης Λιάπης»)

 
 
– Από τους 26 διατελέσαντες Υπουργούς Μεταφορών, οι 14 ήταν δικηγόροι, ένας ιδιοκτήτης φροντιστηρίου, δύο πολιτικοί μηχανικοί, δύο καθηγητές Πολυτεχνείου, ένας χημικός και ένας επειδή τρέλα πουλάμε τις μάνες σας γαμάμε ήταν ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣΚαι μην ψήνεσαι αν νομίζεις πως διέκρινες κάποιεςσπιθίτσες λογικής στα παραπάνω: οι δύο καθηγητές Πολυτεχνείου ήταν υπηρεσιακοί που ανέλαβαν τύποις κάτι μέρες πριν από εκλογές, και από τους 2 πολιτικούςμηχανικούς που πες με την πολύ ευρεία έννοια, πολυτεχνικέςσχολέςξέρωγω, έχουν κάποια σχέση με το αντικείμενο, ο ένας ήταν ο Τσοχατζόπουλος.

Όλο αυτό το Τυχαίο Χάος συμβαίνει ατελείωτα εδώ και 30 150 χρόνια. 

Ανίδεοι κλόουν βρίσκονται με ένα Υπουργείο στα χέρια ανάλογα με τις εσωκομματικές ισορροπίες και την αφοσίωσή τους στον Αρχηγό. Είναι μια μεταβλητή εξίσωση με χιλιάδες όρους αυτή, και βλέπεις ότι μόνο σε ένα Υπουργείο έχει βγάλει 30 διαφορετικά αποτελέσματα σε 31 χρόνια. Κάθε Έλληνας θα ήθελε να έχει ένα υπουργείο: αυτοί οι 10-15 που όντως το πέτυχαν, είναι οι πρωταθλητές ενός Δαρβινικού «Saw»κυρίαρχα αρσενικά σε ένα οικοσύστημα κάφρικο και ασταθές ταυτόχρονα, την πολιτική. Η αστική δημοκρατία δεν ειναι ένα καλό σύστημα που εκτελείται με κακό τρόπο, είναι ένα κακό σύστημα που δουλεύει στην πένα, με χιλιάδες ανθρώπους νατρέχουν μέρα-νύχτα με όρεξη και έμπνευση, ωστε να εξασφαλίζουν πως θα συνεχίσει να δουλεύει τόσο ρολόι. Ουάου, λίγο παρασύρθηκα και την είπα στον καπιταλισμό. Τώρα είναι που δεν θα με βάλει με τίποτα το left.gr.
 
Το ρεζουμέ είναι οτι ως ΣΤΡΟΥΓΚ προτείνω στο γραμματέα του σωματείου των απεργών κο Γιοκαρίνη να τη δει λίγο πιο αυτοαναφορικά τη φάση και να ξηγηθεί θεωρία παιγνίων. Να επιχειρήσει να προκαλέσει τη μάξιμουμ δυνατή ζημιά και στις δύο πλευρές. Τακτική καμμένης γης, τόταλ γουόρ – βασικά το πανάρχαιο «πέφτω αλλά θα σας πάρω μαζί μου, πουσταράδες» το οποίο έχει ρίξει βασίλεια και έχει ξηλώσει μαφίες.
 
Εν ολίγοις να τα ΞΕΡΑΣΕΙ ΟΛΑ, σε ζωντανή σύνδεση. Είδες πόσους και ποιούς μπορεί να πάρει μαζί του. Ποιος με διόρισε. Πόσοι και ποιοι από το σόι μου τον ψηφίζουμε αυτόν που με διόρισε, πόσον καιρό τώρα. Τί λαδιά μπορώ να καταθέσω ένορκα πως έκανε αυτός που με διόρισε όσο ήταν υπουργός ή βουλευτης. Πώς έκανα το κονέ μαζί του. Ποιοι διόρισαν τον κάθε έναν από τους συναδέλφους μου.
Τι έχει να φοβηθεί; Πως θα εκτεθεί ως βύσμα και θα ξεφτιλιστείΑφού ήδη οι πάντες τον θεωρούν ξεφτιλισμένο βύσμα! Πως θα του κάνει μήνυση ο υπουργός; Ήδητον απείλησε με 20 χρόνια κάτεργο αν δε γυρίσει στη δουλειά του – και οι συμπολίτες του ήθελαν να τον δουν στο κάτεργο, ενώ αν ραγίσει την ομερτά θα τονσυμπαθήσουν. Λοιπόν; Είναι αρκετά στριμωγμένος στα σκοινιά ώστε να κάνει το αδιανόητο;
 
Η μετάλλαξη του συνδικαλιστικού κινήματος 
εγινε σε τρία κατά σειρά στάδια.
——————-
Η απεργία για τον εργαζόμενο είναι ό,τι το Ιππικό για το στρατό: κάτι περήφανο και τιμημένο, το οποίο έχει πάψει εδώ και 100 χρόνια να κερδίζει μάχες. Η έννοια της Απεργίας είναι πιο νεκρή κι από παρθένα μαθητριούλα στο υπόγειο του Χρυσόγελου του οικολόγου. Είναι απαίσιο αυτό αφού, ως εργαζόμενος, αν δεν έχεις ούτε την απεργία δεν έχεις τίποτα – και αυτή τη στιγμή, όπως βλέπεις παντούως εργαζόμενος Δεν Έχεις Τίποτα.  
 
(πηγή φωτογραφίας νταλάρα)

EL SISTEMA – ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ – Εξάντας, ντοκιμαντέρ στον κόσμο.

EL SISTEMA – ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ – Εξάντας, ντοκιμαντέρ στον κόσμο..

AFISSAsistemaGR

Original Airdate: Tετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013, 23:00 – ΝΕΤ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 51 min.

Ένα απόγευμα του 1975 σ’ ένα γκαράζ του Καράκας της Βενεζουέλας, ο 36χρονος τότε καθηγητής μουσικής και οικονομολόγος José Antonio Abreu ξεκίνησε μια σταυροφορία που φαινόταν απολύτως ουτοπική. Να σώσει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί από τη φτώχεια, τους δρόμους και την εγκληματικότητα, μαθαίνοντάς τους, δωρεάν, κλασσική μουσική και κάνοντάς τα μέλη μιας κλασσικής συμφωνικής ορχήστρας.

«Τίποτα σαν την πρώτη πρόβα», αναπολεί ο μαέστρος Abreu, 74 ετών σήμερα.«Είναι η στιγμή που θυμάμαι με μεγαλύτερο πάθος. Τα υπόλοιπα ήταν μια μεγάλη καθημερινή συγκίνηση».

Σε εκείνη την πρώτη πρόβα ήρθαν μόλις 11 παιδιά. Όμως ο σπόρος είχε πέσει ήδη στο χώμα, γεννώντας αυτό που θα έμενε παγκοσμίως γνωστό ως EL SISTEMA (Το Σύστημα). Ένα όργανο Παιδείας, αλλά και ταυτόχρονα ένα όπλο κατά της φτώχειας. Ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μια απόπειρα να αλλάξει ο κόσμος μέσω της μουσικής!

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο, Σκηνοθεσία, Επιτόπια Έρευνα: Γιώργος Αυγερόπουλος / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Βασίλης Μουρίκης / Οργάνωση & Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Συντονισμός Έρευνας: Γεωργία Ανάγνου / Έρευνα: Μανώλης Φυλακτίδης / Μοντάζ: Βασίλης Μάγκος, Άννα Πρόκου / Μια παραγωγή της Small Planet για τη ΝΕΤ © 2011 – 2012

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Original shooting format: HD 1080p25 / Ήχος: Dolby Stereo / Γλώσσα: Ελληνικά, Ισπανικά

«Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας. Η μουσική, το να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ορχήστρα, το να παίζεις, να τραγουδάς, δημιουργεί στο παιδί μια αυτοεκτίμηση, μια υγιή και ωραία περηφάνια που το βγάζει από τη φτώχεια. Γιατί το παιδί με το που παίρνει το μουσικό του όργανο, παύει αμέσως να είναι φτωχό. Ένα παιδί με ένα βιολί δεν είναι φτωχό! Γιατί το βιολί το οδηγεί σε ένα δρόμο αυξανόμενου πνευματικού πλούτου.» 

Jose Antonio Abreu

Ιδρυτής του EL SISTEMA

 

Οι παραγκουπόλεις του Καράκας θεωρούνται και όχι άδικα ως ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη του κόσμου. Οι δείκτες εγκληματικότητας έχουν εκτοξευθεί, ξεπερνώντας κατά πολύ τα θύματα από τον πόλεμο των καρτέλ στο Μεξικό, ακόμα και τους θανάτους αμάχων στο Ιράκ. Στην Βενεζουέλα των 27 εκατομμυρίων κατοίκων δολοφονήθηκαν το 2012, 21.692 άνθρωποι, δηλαδή ένας άνθρωπος κάθε μισή ώρα, κάτι που αναγάγει το φαινόμενο ως το σημαντικότερο πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Τσάβες.

«Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει στην ψυχή και να της διδάξει την αρετή», Πλάτωνας

 

Σε αυτό το δύσκολο και εχθρικό περιβάλλον, όπου πρόχειρα σπίτια από τούβλα και ελενίτ λαμπιρίζουν στο ήλιο, σε μια τεράστια έκταση όσο φτάνει το μάτι περικυκλώνοντας το Καράκας από άκρη σε άκρη, ζουν περίπου 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν ο μισός πληθυσμός της πρωτεύουσας. Και παρόλο που η φτώχεια από το 1999 που ανέλαβε ο Τσάβες μειώθηκε σημαντικά, υπάρχουν ακόμα πολλοί που προσπαθούν να επιβιώσουν εδώ, με δύο δολάρια τη μέρα. Είναι λοιπόν αναπάντεχο αν όχι αντιφατικό, να ακούς μέσα απ’ τα δαιδαλώδη στενά να αντηχούν, μελωδίες του Τσαικόφσκι, του Μάλερ και του Μπετόβεν, παιγμένες με πάθος από παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Καθισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε πολυμελείς συμφωνικές ορχήστρες εκφράζουν με νότες αυτό που οι λέξεις απέτυχαν να πουν.

«Όταν παίζω, ξεχνώ τα πάντα και βρίσκομαι σε άλλο κόσμο», λέει η 13χρονη Κίσμπερ που σπουδάζει βιολί και ζει στην Πετάρε, μια από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, με πληθυσμό 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Οι γονείς της τρέμουν κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι. Οι πυροβολισμοί είναι συχνοί και στην γωνία του σπιτιού τους σκοτώθηκε ένας άνθρωπος. «Ξεκαθάρισμα λογαριασμών», είπαν οι αστυνομικοί. «Τα ξεχνώ όλα αυτά. Το μόνο που με νοιάζει είναι να γίνω μια πολύ καλή βιολίστρια και να καταφέρω να κάνω τ’ άλλα παιδιά να καταλάβουν ότι ναι, είναι εφικτό! Όχι δηλαδή ότι, επειδή είμαι από μια φτωχογειτονιά, θα πρέπει να’ μια για πάντα φτωχή! Εγώ ξέρω ότι με τη μουσική και το βιολί μου θα προχωρήσω μπροστά».

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του το 1975, το Σύστημα του Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου έχει εξαπλωθεί σε όλη την Βενεζουέλα, ακόμη και στις απομονωμένες τροπικές περιοχές. Όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα στήριξαν το πρόγραμμα κατανοώντας την κοινωνική συνεισφορά του. Επί Τσάβες, η υποστήριξη απογειώθηκε, φτάνοντας τα 65 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. 

Του Άνχελ, του έκλεψαν την τρομπέτα καθώς επέστρεφε σπίτι του στην Πετάρε. 16 χρόνων, προσπάθησε να αντισταθεί σε δύο οπλισμένους κακοποιούς που θα μπορούσαν να τον είχαν σκοτώσει. «Με άρχισαν στις μπουνιές και μου πήραν το όργανο. Πηγαίνουν και τα πουλάνε για λίγα μπολίβαρες. Φοβάμαι πως θα μου το ξανακάνουν, αλλά εγώ πρέπει να συγκεντρωθώ στη μελέτη μου και την ορχήστρα». Ο Άνχελ τα απογεύματα βγαίνει και παίζει στη γειτονιά κομμάτια του Τσαικόφσκι. «Όλοι εδώ τον εκτιμούν και τον προσέχουν πολύ», λέει η μάνα του η Άνχελα, μετανάστης από την Κολομβία που ήρθε στην Βενεζουέλα για μια καλύτερη ζωή. «Λένε πως βγάζει ασπροπρόσωπη τη γειτονιά. Και μακάρι να τα καταφέρει, να φύγει από δω γιατί ζούμε άσχημα».

Λίγο πιο μακριά στο ίδιο «μπάριο» ζει η Μαγιέλα, 16 ετών, που παίζει βιολοντσέλο. «Πηγαίνουμε με μια βιόλα, ένα βιολοντσέλο και ένα βιολί στα σχολεία της γειτονιάς και κάνουμε ένα μικρό κονσέρτο. Και προσελκύουμε περισσότερα παιδιά στο El Sistema, που θα μπορούσαν να είναι στους δρόμους και να κάνουν διάφορα. Και αυτό είναι καλό για την κοινωνία μας».

Η μητέρα της κάθεται και την ακούει όταν παίζει. Δακρύζει. «Μας δόθηκε κάτι στο οποίο φαινόταν πως δεν είχαμε δικαίωμα!», λέει.

Οι ιστορίες παιδιών που σώθηκαν χάρις στην μουσική είναι αμέτρητες. Ο Λενάρ Ακόστα στα 12 του χρόνια είχε ήδη εγκαταλείψει το σπίτι του. Έκλεβε και έπαιρνε ναρκωτικά, μέχρι την στιγμή που συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αναμορφωτήριο. «Εκεί ήρθαν κάποιοι του El Sistema και μου πρότειναν να παίξω μουσική. Εγώ νόμιζα πως με κορόιδευαν», θυμάται ο Λενάρ. «Ήθελα να παίξω τρομπέτα, αλλά δεν υπήρχε τρομπέτα. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένα κλαρινέτο. Και το πήρα». Σήμερα, στα 36 του, ο Λενάρ είναι κλαρινετίστας με διεθνή καριέρα, έχει σπουδάσει οργανοποιία πνευστών με υποτροφία στη Γερμανία και είναι διευθυντής του μουσικού σχολείου Los Choros του El Sistema, το οποίο λειτουργεί στον ίδιο χώρο, εκεί όπου βρισκόταν κάποτε το αναμορφωτήριο στο οποίο ήταν κρατούμενος.

«Το Σύστημα δεν θέλει να φτιάξει μουσικούς, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά να σώσει παιδιά και να φτιάξει νέους πολίτες για την χώρα, καλύτερους πολίτες για τη χώρα», επισημαίνει ο Εδουάρδο Μέντεζ, διευθυντής του Ελ Σιστέμα. «Το Σύστημα ψάχνει να μετατρέψει τον άνθρωπο, να του δώσει αξίες, εργαλεία, να κρατήσει τα παιδιά και τους νέους μακριά από τους δρόμους, να τους απασχολήσει γεμίζοντάς τους με γνώση. Και φυσικά αυτό μεταφράζεται σε όφελος για τους γύρω του, για τις κοινότητες. Γιατί, με το που θα μετατρέψεις ένα παιδί, αυτό το μήνυμα επίσης φτάνει και στην οικογένεια. Και η οικογένεια ενσωματώνεται στο πρόγραμμα, έρχονται στις συναυλίες. Καλούν τους γείτονες, καλούν το ξάδελφο, το θείο, είναι περήφανοι που βλέπουν το παιδί τους να παίζει».

«Η μουσική, επειδή είναι αόρατη, έχει την δυνατότητα να εισχωρεί στην ψυχή», λέει ο μαέστρος Abreu, θυμίζοντάς μου τη ρήση του Πλάτωνα. «Αλλά όχι μόνο στην ψυχή του ατόμου, αλλά και στην συλλογική ψυχή», προσθέτει.

Θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να μετατρέψεις την κλασσική μουσική σε κάτι δημοφιλές για μαζική κατανάλωση.«Σήμερα, οι συναυλίες στη Βενεζουέλα είναι παντού γεμάτες, και όσο πιο ταπεινή η γειτονιά, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός όσων παραβρίσκονται στη συναυλία. Πάντα έλεγα και εξακολουθώ να το λέω ότι η κουλτούρα για τους φτωχούς δεν μπορεί να είναι μια φτωχή κουλτούρα. Γι’ αυτό τα παιδιά και οι νέοι στο Σύστημά μας, αξίζουν τα καλύτερα μουσικά όργανα, τους καλύτερους δασκάλους και τις καλύτερες υποδομές. Ενώ όσο πιο φτωχοί είναι, τόσο πιο αντάξιοι σε αυτά τα μεγάλα, τα υψηλά επίπεδα ποιότητας».

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του το 1975, το Σύστημα του Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου έχει εξαπλωθεί σε όλη την Βενεζουέλα, ακόμη και στις απομονωμένες τροπικές περιοχές. Όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα στήριξαν το πρόγραμμα κατανοώντας την κοινωνική συνεισφορά του. Επί Τσάβες, η υποστήριξη απογειώθηκε, φτάνοντας τα 65 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Η παιδεία είναι το ισχυρότερο όπλο με τον οποίο μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο», Νέλσον Μαντέλα

 

Τα 11 παιδιά που εμφανίστηκαν στην πρώτη πρόβα έχουν γίνει 370.000 και προέρχονται κυρίως από τα φτωχά στρώματα του λαού. Φοιτούν σε 285 μουσικά σχολεία, τα οποία ονομάζονται «Πυρήνες». Στους Πυρήνες λειτουργούν 285 παιδικές και νεανικές συμφωνικές ορχήστρες, ενώ έχουν σχηματιστεί επίσης και 30 επαγγελματικές. Έχουν δημιουργηθεί 5.620 θέσεις εργασίας.

Τα παιδιά εγγράφονται στους πυρήνες και δηλώνουν τι όργανο θα ήθελαν να παίξουν. Το όργανο τους δίδεται δωρεάν. Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να πληρώνουν μόλις €5 τον χρόνο ως συμμετοχή. Και εδώ αρχίζουν οι διαφορές με το κλασσικό σύστημα μουσικής εκπαίδευσης που έχουμε συνηθίσει. Ο μαθητής δεν διδάσκεται μόνος του. Βρίσκεται ενταγμένος μέσα σε μια μεγάλη συμφωνική ορχήστρα. Μαθαίνει παίζοντας. «Αυτό επιτρέπει», όπως εξηγεί ο διευθυντής του Συστήματος κ. Μέντεζ «να δημιουργηθεί, πρώτον ένα αίσθημα ευθύνης, ότι αν δεν παίξω καλά, θα πάρω στο λαιμό μου και όλους τους άλλους. Και δεύτερον, ένας υγιής ανταγωνισμός, ότι αφού ο διπλανός μου μπορεί να το κάνει, μπορώ να το κάνω και ‘γω. Με την παραδοσιακή μέθοδο, για να φτάσεις να παίξεις ένα έργο του Μάλερ με μια ορχήστρα, πρέπει να μελετήσεις πάρα πολλά χρόνια, πριν να έχεις την ευκαιρία να καθίσεις να παίξεις. Εδώ όχι. Εδώ 3 – 4 ετών παίζεις την πρώτη του Μπετόβεν, την τέταρτη και τη πέμπτη του Τσαικόφσκι, οποιοδήποτε έργο υψηλού επιπέδου και σπουδαιότητας, στα εφτά, οκτώ ή δέκα σου χρόνια το κάνεις».

Το El Sistema έχει αναδείξει μουσικούς παγκόσμιας κλάσης, ενώ μαέστροι διεθνούς κύρους από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ταξιδεύουν στην Βενεζουέλα για να διευθύνουν 17χρονα και 18χρονα ταλέντα. Η Συμφωνική Ορχήστρα Σιμόν Μπολίβαρ, η ναυαρχίδα του El Sistema, θεωρείται μια από τις 10 καλύτερες συμφωνικές στον κόσμο, κατατάσσοντας τη χώρα ανάμεσα στις μεγάλες μουσικές δυνάμεις του πλανήτη. Έχει εξαχθεί σχεδόν σε όλη τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία, την Ευρώπη (Γερμανία, Ιταλία, Μεγ. Βρετανία (Σκοτία), Σουηδία, Νορβηγία, Τουρκία, Φιλανδία, Δανία), και την Ασία (Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα). Αλλά το σημαντικότερο είναι πως έχει σώσει δεκάδες παιδιά από την μιζέρια.

Ρωτώ τον μαέτρο Abreu αν πιστεύει πως έχει πετύχει τους αρχικούς του στόχους. «Όχι» μου απαντά. «Είμαστε στο δρόμο για να τους πετύχουμε. Μας λείπει ακόμη πολύς δρόμος… Για μένα, μόλις αρχίζουμε…»