Monthly Archives: Ιανουαρίου 2016

The Hidden Business of the Internet» στο YouTube

Advertisements

Η Μάχη του Νομισματοκοπείου, όλη η αλήθεια!

Leonidas Vatikiotis

νομιΤα πάντα ήταν κανονισμένα, μέχρι και στην πιο μικρή λεπτομέρεια. Η ομάδα των επίλεκτων που θα έδινε τη Μάχη του Νομισματοκοπείου περίμενε αυτή τη μέρα από το φθινόπωρο του 2014. Βλέποντας το Σαμαρά να χάνει την εμπιστοσύνη των Γερμανών και την γερμανική κυβέρνηση να θέλει οπωσδήποτε μια νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα για να περάσει το νέο Μνημόνιο,  όλοι ξέραμε πώς η τύχη της Ελλάδας, το μέλλον των παιδιών μας, θα κρινόταν μεταξύ των οδών Ίριδος, Σαρανταπόρου, Λευκωσίας και Λ. Μεσογείων.

Των: @pitsirikos & Λεωνίδας Βατικιώτης

Πόσοι πόλεμοι άλλωστε δεν κρίθηκαν σε μία μάχη;

Θα είχε ξεψυχήσει ο φασισμός αν δεν υπήρχε η μάχη του Στάλινγκραντ;

Θα είχε γίνει η Κίνα κομμουνιστική, συγκινώντας ακόμη και σήμερα εκατομμύρια ανιδιοτελών, λαϊκών αγωνιστών σε όλη τη γη, αν δεν είχε προηγηθεί η μάχη της Χσου Πενγκ;

Θα ήταν σήμερα ο Ολυμπιακός αυτό που είναι, αν δεν είχε προηγηθεί η μάχη της Ριζούπολης;

Με αυτές…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 790 επιπλέον λέξεις

Νίκος Αγγελίδης: Ένας κύκλος της ζωής μου, από τους πιο έντονους, ολοκληρώνεται αύριο Παρασκευή 15 του Γενάρη. Κλείνει… Παραμένουν όμως ανοικτοί οι «λογαριασμοί» με την κοινωνία…

ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Μια «κλασσική περίπτωση» αντίστασης στις νεοεποχήτικες δυνάμεις κατοχής

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

Νίκος Αγγελίδης: Ένας κύκλος της ζωής μου, από τους πιο έντονους, ολοκληρώνεται αύριο Παρασκευή 15 του Γενάρη. Κλείνει… Παραμένουν όμως ανοικτοί οι «λογαριασμοί» με την κοινωνία…

Εισαγωγικό σχόλιο απο την κλασσικοπερίπτωση 

 Για το Νίκο και τη Βασιλική ότι καλό και να σκεφτώ ή να θυμηθώ και πάλι λίγο θα είναι, αφού τόσο στο δίχρονο κοινό μας αγώνα, όσο και μετά που είδαμε να «αναβιώνει» η σχέση εργασίας μας αλλά όχι η ΕΡΤ όπως την ονειρευτήκαμε, οι δύο αυτοί συνάδελφοι και συναγωνιστές τίμησαν όσο μπορούσαν (κι όσο δεν μπορούσαν)  και για όσο καιρό τους επέτρεψε το σύστημα,την υπόσχεση που δίναμε ΟΛΟΙ στον λαό όταν απέναντι απο τα ΜΑΤ φωνάζαμε «Η ΕΡΤ θα μείνει ανοιχτή, θα είναι η φωνή του κάθε αγωνιστή».

Ήδη απο το Νοέμβριο ξέραμε ότι η διοίκηση «στα πλαίσια του πλουραλισμού και της ενημέρωσης» δεν είχε την πρόθεση να αφήσει τους δύο αυτούς δημοσιογράφους, να  ενημερώνουν  με έναν τρόπο που δεν  ήταν και δεν είναι αρεστός στους σκηνοθέτες της  real politik  και κυρίως σε όσους  διαχειρίζονται  τα  νέας παραλαβής  ιδεολογικά πλυντήρια της  «νέας» δημόσιας  τηλοψίας.

Τι κι αν οι μετρήσεις  τηλεθέασης έδιναν  σημαντικό προβάδισμα  της «πρωινής ενημέρωσης»  έναντι  όλων των  άλλων  εκπομπών.
Τι κι αν ο ελληνικός λαός  έδειχνε  ότι  θέλει να έχει  στους δέκτες  του  αυτού του είδους την ενημέρωση  απαξιώνοντας  σχεδόν όλο το υπόλοιπο πρόγραμμα;

Αν ο στόχος  ήταν  μόνο  η αύξηση των ποσοστών τηλεθέασης , τότε δεν είχαν παρά να  κάνουν και στις  άλλες εκπομπές  αυτό  που έκανε  ο Αγγελίδης και η Χαϊνά στη δική τους   κερδίζοντας  κάθε μέρα  όλο και πιό πολύ την εμπιστοσύνη του κόσμου.Και η  «συνταγή» αυτής της  επιτυχίας  δεν ήταν  καθόλου δύσκολη αφού δεν είχε παρά μόνο δύο συστατικά , την αγάπη στο κοινό και την  αφτιασίδωτη αλήθεια.

Όπως όμως όλα δείχνουν , στη «νέα» ΕΡΤ δεν πρέπει να υπάρχουν εκπομπές που θα  αφήνουν τον τηλεθεατή να διαχειρίζεται αισθητικά και πολιτικά τη δική του βούληση  χρησιμοποιώντας ανόθευτα και πρωτογεννή υλικά, η δική μουθ ευχή είναι να  διαψευσθώ  σε  όλα τα επίπεδα της δικής μπου εκτίμησης για το μέλλον της ΕΡΤ και των συναδέλφων μου.

Παρακάτω με τιμή αναδημοσιεύω  ένα κείμενο που ανάρτησε  ο συνάδελφος και συναγωνιστής  Νίκος Αγγελίδης  στο χρονολόγιο της σελίδας του στο facebook:

Nikos Angelidis

Η ζωή μας στριφογυρίζει γύρω από κύκλους σαν παλιό κινηματογραφικό φιλμ που φοβόμαστε μην ξεφύγει από το καρούλι και κοπεί στη μέση.

Ένας κύκλος της ζωής μου, από τους πιο έντονους, ολοκληρώνεται αύριο Παρασκευή 15 του Γενάρη.

Κλείνει…

Παραμένουν όμως ανοικτοί οι «λογαριασμοί» με την κοινωνία…

Από τις 11 του Ιούνη που άνοιξε αυτός ο σύντομος… κύκλος, πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς διαπραγμάτευση… για να δώσουμε στους συμπολίτες μας αυτό που τους αξίζει. Μια δική τους φωνή…

Από μικρό παιδί έτσι ονειρευόμουνα αυτό το ρημαδιασμένο «επάγγελμα» που έχει
μετατραπεί σε Εφιάλτη των μικρών, των αδύναμων, των κατατρεγμένων…

Θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως όλο αυτό το διάστημα, δεν ένιωσα ούτε μισό λεπτό ντροπή για αυτό που έκανα.

Ολοκληρώνοντας αυτό το όμορφο ταξίδι, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες της Πρωινής Ενημέρωσης της ΕΡΤ (6-8).

Ευχαριστώ τους φίλους συνεργάτες, που «καδράριζαν» πρωι πρωι την κάμερα, πατούσαν κουμπιά, έφτιαχναν ρεπορτάζ, κρατούσαν μικρόφωνα, συντόνιζαν το πλατό, έδιναν οδηγίες στο αφτί μας, μάζευαν κασέτες, έβαφαν τα μούτρα μας και χτένιζαν τα μαλλιά μας, κουβαλούσαν καφέδες, χαρτιά και νερά και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς…

Να ξέρετε πως αυτοί που δεν βλέπετε στο γυαλί κάνουν τη διαφορά.

Θα ήταν τιμή μου μια ημέρα αν αντιστρέφονταν οι όροι και έκανα εγώ την δουλειά τους… Έστω και αν δεν κατάφερνα να τους προσφέρω την ίδια σιγουριά που μου πρόσφεραν εκείνοι με χαόγελο.

Να ευχηθώ στον Γιάννη Δάρρα και τον Γιώργο Δαράκη που αναλαμβάνουν από την Δευτέρα 18 Γενάρη την παρουσίαση της πρωινής ζώνης, καλή δύναμη και επιτυχίες.

Ευχαριστώ όλους εσάς που γνωρίζω μέσα από έναν άψυχο τηλεοπτικό δέκτη, γιατί μας αγκαλιάσατε με πραγματική ζεστασιά και αγάπη. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ…

Σας υπόσχομαι ότι θα τα ξαναπούμε…

Νίκος Αγγελίδης

ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ στις 1/14/2016 07:50:00 μ.μ.

Δουλεμπορικές εταιρείες

εργασιακό δελτίο

Εδω και 12 χρόνια οι εξουσιαστές φέρανε τη νέα μορφή απασχόλησης μέσω δουλεμπορικών εταιρειών που ονομάστηκαν «Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης». Το αρχικά προωθημένο σκεπτικό πίσω από την προώθησή τους ήταν η παροχή προσωρινής απασχόλησης και ενοικίασης εργαζομένων σε άλλες εταιρείες για μικρό χρονικό διάστημα. Από τότε έγιναν πολλά, οι δουλεμπορικές εταιρείες έφτασαν να γίνουν στρατηγικοί εταίροι του κράτους και να διεκδικούν κεφάλαια από το ΕΣΠΑ !

Δείτε την αρχική δημοσίευση 10.657 επιπλέον λέξεις

Όχι στη συγκάληψη της δολοφονίας του Κώστα Κατσούλη

https://athens.indymedia.org/post/1553168/

Όχι στη συγκάληψη της δολοφονίας του Κώστα Κατσούλη

1553168

από κατάληψη Rosa Nera(Χανιά)  17/12/2015 1:27 μμ.,

Αλληλεγγύη

ανακοίνωση για το δικαστήριο των δολοφόνων του Κώστα Κατσούλη που ξεκίνησε στις 11 δεκέμβρη στη Νεάπολη Λασιθίου

για τη μνήμη και το μήνυμα

της δολοφονίας του Κώστα Κατσούλη

για τη δίκη που ξεκίνησε στη Νεάπολη Λασιθίου

 

Αυτές τις μέρες ξεκίνησε στη Νεάπολη Λασιθίου η δίκη των δολοφόνων του Κώστα Κατσούλη. Στις 14 Σεπτέμβρη του 2014 ο Κώστας Κατσούλης βρέθηκε για άλλη μια φορά να χρησιμοποιεί το σώμα του ως ασπίδα υπεράσπισης ανθρώπων που βρίσκονταν σε αδύναμη θέση: στις κερκίδες ενός γηπέδου όπου, όπως μαρτυρούν εκατοντάδες άνθρωποι, τα έβαλε με μια ομάδα 15 ατόμων οπλισμένων με σιδερογροθιές και μαχαίρια την ώρα που ορμούσαν ενάντια σε ένα «πέταλο» όπου υπήρχαν οικογένειες και ηλικιωμένοι.

Ο Κώστας Κατσούλης δεν ήταν απλά ένας ακόμα οπαδός που αγάπησε τη ρομαντική πλευρά «της μπάλας» μέσα από τις αλάνες και μια ομάδα του Πειραιά. Ήταν ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος που συμμετείχε από παιδί στα κινήματα αλληλεγγύης και σε διάφορες μορφές συλλογικής δράσης ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης των αδύναμων.

Στις 14 Σεπτεμβρίου, την ώρα της επίθεσης καλεί τους φονιάδες «να μην βαρέσουν», υπάρχουν παιδιά. Όταν ορμάνε αποφασίζει να τους κρατήσει με το σώμα του. Ο στόχος του Κώστα ήταν να τελειώσει η φασαρία χωρίς να κινδυνέψει καμία μεριά. Όμως οι άνθρωποι που το μυαλό τους είναι γεμάτο με το φανατισμό και το μίσος που συναντάμε σε κάθε φασιστική συμπεριφορά – λυσσασμένοι που δεν κατάφερναν να τον ρίξουν – τον χτύπησαν από πίσω στο κεφάλι, τον έριξαν κάτω και συνέχισαν να τον χτυπάνε με σιδερένια «εξαρτήματα» – μέχρι τη χαριστική βολή με ένα κάδο. Πάντα στο κεφάλι, «εκεί είναι ο στόχος τους».

Η εικόνα των 15 ανθρώπων να βαράνε τον ένα που αμύνεται υπέρ αυτών που βρίσκονται σε αδύναμη θέση, είναι η εικόνα της κοινωνίας μας. Είναι η ίδια εικόνα της γενικευμένης αδικίας και της κοινωνικής και θεσμικής ασυλίας που απολαμβάνει η εύκολη λατρεία της εξουσιαστικής δύναμης και της επιβολής βίας στον αδύναμο. Οι δολοφόνοι δεν ήταν κάποιοι οργανωμένοι φασίστες, όμως είναι η ίδια συμπεριφορά και η ίδια εικόνα που μας θυμίζει τις εικόνες φασιστικών και συμμορίτικων επιθέσεων σε μετανάστες ή την επίθεση στην παρέα του Παύλου Φύσσα.

Μετά το θάνατο του Κώστα ξεκινάει μια προσπάθεια συγκάλυψης της δολοφονίας. Για άλλη μια φορά θεσμικοί και κοινωνικοί μηχανισμοί προσπαθούν να συσκοτίσουν τα χαρακτηριστικά μιας δολοφονίας που απειλεί να κάνει ορατό τον τρόπο που λειτουργεί η σχέση όλων των αθλητικών συλλόγων με τη δημιουργία ιδιωτικών στρατών. Παράλληλα, όπως έχουμε δει και σε άλλες δολοφονίες που σχετίζονται με το νησί (π.χ. δολοφονίες Γιακουμάκη, Μαραγκάκη, Χορευτάκη) οι σχέσεις πολιτικής πατρωνίας και προστασίας θα προσπαθήσουν να παίξουν το ρόλο τους.

Έτσι επιχειρείται μια δεύτερη δολοφονία του Κώστα Κατσούλη και της μνήμης του. Πρόθυμοι ιατροδικαστές αναλαμβάνουν να θολώσουν την εικόνα λέγοντας ψέματα ότι ο θάνατος προήλθε από ανεύρυσμα, από εγκεφαλικό.Η σκευωρία αυτή καταρρέει. Επίσης, ο αθλητικός σύλλογος και λίγοι δημοσιογράφοι προσπαθούν να ψελλίσουν ότι υπήρχε μια «συμπλοκή» οπαδών. Όμως το έγκλημα έγινε σε δημόσια θέα, υπάρχουν εκατοντάδες μάρτυρες από όλες τις πλευρές που λένε την αλήθεια: Καμία «συμπλοκή» δεν έγινε, ένας άνθρωπος που είχε μπέσα, κράταγε δεκαπέντε που δεν είχαν ούτε μπέσα, ούτε ανθρωπιά.

Αυτές οι προσπάθειες συγκάλυψης όμως είναι ενδεικτικές για το πως λειτουργούν και το πως κουκουλώνονται τα πράγματα. Τα συγκεκριμένα γεγονότα είναι αποκαλυπτικά τόσο για τον τρόπο που λειτουργεί η μαφιόζικη βιομηχανία του αθλητισμού, όσο και τον τρόπο που συγκαλύπτονται πάσης φύσεως εγκλήματα από τους ισχυρούς όταν τα θύματα δεν έχουν την κοινωνική θέση και την υποστήριξη να αναδείξουν τη συγκάλυψη. Αυτές οι προσπάθειες συγκάλυψης, μαζί με το πολιτικό τους κεφάλαιο, επανεμφανίζονται στη δίκη της Νεάπολης. Χαρακτηριστικό είναι πως η απόπειρα δολοφονίας μετατράπηκε σε «θανατηφόρες σωματικές βλάβες».

Όμως για εμάς αυτές τις μέρες στη Νεάπολη δεν είναι μόνο η αστική δικαιοσύνη αλλά και η ελληνική κοινωνία που δικάζει και δικάζεται. Η δολοφονία του Κώστα δεν ήταν ο τυχαίος θάνατος ενός αντιφασίστα οπαδού. Λίγοι είναι, δυστυχώς, αυτοί που αντιστέκονται. Τα λόγια που έγραψε ο Θύμιος Κατσούλης στον επικήδειο του αδερφού του είναι χαρακτηριστικά:

Ας διαδώσουμε όλοι την ιστορία του και την ιδέα του μπας και καταλάβει η κοινωνία ότι υπάρχουν και άνθρωποι που αν και είναι θηρία δεν κοιτάνε να φάνε τον αδύναμο αλλά να τον βοηθήσουν, να τον προστατέψουν .

 Αν την επόμενη φορά κάνουμε όλοι από λίγο το αυτονόητο, να μπούμε μπροστά στους χώρους μας ο καθένας και να πούμε φτάνει – αρκετά – πίσω ή ότι δύναται ο καθένας (ακόμα και να κόψει μια καλημέρα), αυτή η κοινωνία δεν θα χρειαστεί άλλους μάρτυρες.”

Έτσι το μένος μετατοπίζεται από τους φυσικούς στους ηθικούς αυτουργούς και τις κοινωνικές σχέσεις που οδηγούν και νομιμοποιούν αυτούς τους φόνους. Να σταθούμε ενάντια στους τρόπους που λειτουργούν οι μικρές και μεγάλες μαφίες των αθλητικών συλλόγων, όταν φτιάχνουν ιδιωτικούς στρατούς στην υπηρεσία του κάθε προέδρου, ενάντια στις ιδιοκτησίες που χρησιμοποιούν τις ομάδες ως κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά πλυντήρια. Ενάντια στη λογική της διαίρεσης της νεολαίας και του μαντρώματός της σε γήπεδα που όλο και περισσότερο μοιάζουν με στρατόπεδα για την εκπαίδευση πρόθυμων σε προσταγές εξόντωσης του «άλλου», όποιος και αν είναι αυτός.

Και κυρίως να αφουγκραστούμε τις συνέπειες και αυτής της ιστορίας και να σταθούμε ενάντια στη λατρεία της βίαιης επιβολής του ισχυρού, στην απαξίωση της ζωής των αδύναμων και αυτών που βρίσκονται σε ανάγκη και την σιωπή με την οποία καλύπτει η κοινωνία τα εγκλήματα των θεσμών της.

 

Η οικογένεια Κατσούλη δεν είναι μόνη.

Όχι στη Συγκάλυψη της δολοφονίας του Κώστα Κατσούλη

Όχι στις προσπάθειες μιας δεύτερης δολοφονίας του.

 

Κατάληψη RosaNera, Κοινωνικό στέκι-στέκι μεταναστών Χανίων,

Συλλογικότητα «Χωριά» από Β.Δ Κρήτη,

Πρωτοβουλία κατοίκων Αποπηγαδιού ενάντια στη λεηλασία της φύσης και τον πράσινο καπιταλισμό