Monthly Archives: Απρίλιος 2014

Nομιμοποίηση του Δουλεμπορίου ενοικιαζομένων ανθρώπων μέσω του Πολυνομοσχεδίου

JusticeForGreece

sklaboi

Οι Σκλάβοι δεν είναι Άνεργοι. Νοικιάσου κι εσύ !

του Αυγερινού Χατζηχρυσού

Πίσω από τα Μεγάλα θέματα του Πολυνομοσχεδίου όπως το γάλα, τα φαρμακεία και τα περίπτερα, πέρασε κι η νομιμοποίηση του Δουλεμπορίου ενοικιαζομένων ανθρώπων και στις Εργολαβίες μεταξύ διαπλοκής και Δημοσίου .

Πλέον και στα Δημόσια Έργα θα μπορούν να απασχολούνται σκλάβοι-ενοικιαζόμενοι.

Sklaven sind Nicht Arbeitslos* (Οι Σκλάβοι δεν είναι Άνεργοι.)

Η αρχή έγινε με την Ενοικιαζόμενη εργασία στις ΗΠΑ, το άντρο του καπιταλισμού, όπου πλέον ακόμη κι ο Στρατός στο Ιράκ έχει περισσότερους Μισθοφόρους παρά Στρατιώτες. 

Δείτε την αρχική δημοσίευση 924 επιπλέον λέξεις

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

ΚΟΡΔΑΤΟΣ

AΠO THN ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «Ο ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ»*, ΑΠΡΙΛΗΣ 1946

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΡΔΑΤΟΥ

Η εργατική Πρωτομαγιά, ή πιο σωστά η κόκκινη Πρωτομαγιά, έχει την ιστορία της. Δεν καθιερώθηκε έτσι στα καλά καθούμενα σαν η πιο επίσημη γιορτή της οργανωμένης εργατιάς όλου του κόσμου. Έχει την ιστορία της. Να πιο είναι σε μεγάλη συντομία το χρονικό της. Στα 1885 τους μήνες Νοέμβρη και Δεκέμβρη στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής έγιναν δυο εργατικά Συνέδρια για να συζητήσουν πάνω σε σπουδαία ζητήματα που απασχολούσαν το βορειοαμερικανικό προλεταριάτο. Στα χρόνια αυτά η εκμετάλλευση της αμερικάνικης εργατιάς ήταν μεγάλη. Οι ώρες δουλειάς ήταν πολλές. Τα μεροκάματα μικρά και μέσα στις φάμπρικες η ζωή του εργάτη ήταν ζωή σκλάβου.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.131 επιπλέον λέξεις

Η Πρωτομαγιά δεν είναι γιορτή. Δεν είναι αργία. Ούτε μια απλή απεργία.

Εικόνα

Είναι η ημέρα των εργατών. Οπου πριν απο 128 χρόνια η εργατική τάξη επιχείρησε να αλλάξει την ιστορία όσον αφορά τους ταξικούς συσχετισμούς. Απαξιώνοντας στην πράξη κάθε είδους μεσολάβηση και με μόνη καθοδήγηση το δίκιο του αγώνα τους αποφασίζουν «να αφήσουν κάτω τα εργαλεία τους, να σταματήσουν τη δουλειά, να κλείσουν τα εργοστάσια, τις φάμπρικες και τα ορυχεία για μια μέρα επανάστασης και όχι ανάπαυσης. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες φτιάχνουν τους δικούς τους νόμους και έχουν τη δύναμη να τους εφαρμόσουν, χωρίς τη συγκατάθεση αυτών που καταπιέζουν και κυβερνούν». Χιλιάδες εργαζόμενοι και άνεργοι, ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, άντρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες ενώθηκαν και βγήκαν στους δρόμους οργίσμένοι απαιτώντας λιγότερες ώρες δουλειάς και καλύτερες συνθήκες ζωής.

  Οι αγώνες αυτοί δεν θα μπορούσαν να απαντηθούν παρά μόνο με βίαιη καταστολή. Τις μέρες που ακολουθούν πραγματοποιούνται μεγάλης έκτασης πογκρόμ (επιθέσεις σε χώρους συνεδριάσεων, γραφεία ενώσεων και σπίτια απεργών) με αποτέλεσμα νεκρούς, πολλούς τραυματίες και εκατοντάδες συλλήψεις απεργών και αλληλέγγυων.

Σήμερα, η άγρια επίθεση που εξαπολύεται στην εργατική τάξη στοχεύει να ανατρέψει κατακτήσεις αιματηρών αγώνων και άγριων ταξικών συγκρούσεων προς όφελος των αφεντικών. Ένα κράτος έκτακτης ανάγκης που με πρόσχημα την «οικονομική και πολιτική κρίση» που το ίδιο δημιούργησε, επιβάλλει συνθήκες μεσαίωνα προωθώντας τον έλεγχο, το φόβο, την εξατομίκευση, την υποταγή και το διαχωρισμό της εργατικής τάξης. Ωράρια λάστιχο, υψηλά ποσοστά ανεργίας και μαύρης εργασίας, αποκλεισμός μεγάλου πληθυσμιακού κομματιου από τα στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι το «κράτος πρόνοιας», αν ποτέ υπήρξε, ανήκει ολοκληρωτικά στην ιστορία. Βασικός σύμμαχος του κεφαλαίου στην εγκαθίδρυση αυτής της σύγχρονης δουλείας είναι ο ξεπουλημένος γραφειοκρατικός συνδικαλισμός. Εργατικά κέντρα και μαχητικά σωματεία του παρελθόντος έχουν μετατραπεί σε κέντρα διαπλοκής και εξυπηρέτησης κομματικών σκοπιμοτήτων.

Μπορεί να έχουμε απομακρυνθεί από την εποχή του «βιομηχανικού εργάτη», ωστόσο το πλαίσιο της διεκδίκησης είναι ακριβώς το ίδιο. Οι αγώνες που οργανώνονται από τα κάτω, από ντόπιους και ξένους, σε σωματεία βάσης, εργατικές συνελεύσεις, πέρα  από τη διαμεσολάβηση των κομματικών γραφείων και των Δ.Σ., μοιάζουν να είναι η μόνη προοπτική αντίστασης. Στον ελλαδικό χώρο τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μια δυναμική που δείχνει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν και κερδίζουν μάχες λειτουργώντας με βάση την αλληλεγγύη και  την ταξική τους συνείδηση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η αυτοδιαχείριση του εργοστασίου της ΒΙΟ. ΜΕ., απεργίες διαρκείας σε επιχειρήσεις (phonemarketing, απολυμένοι metropolis, κ.α.) και πετυχημένες παρεμβάσεις/αποκλεισμοί/διεκδικήσεις σε μαγαζιά από σωματεία βάσης.

Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, τίποτα δεν έχει χαθεί σε αυτήν την ιστορική διαμάχη ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους. Μένει μόνο να επαναπροσδιορίσουμε το υποκείμενο του σύγχρονου εργάτη, τον ορίζοντα και τους τρόπους που δίνει τον αγώνα του. Ένας αγώνας που δεν θα είναι πια αλυσοδεμένος σε κομματικούς βραχνάδες ούτε θα βασίζεται σε επίπλαστους διαχωρισμούς ντόπιων και ξένων. Ένας αγώνας που θα αναδύεται από τα κάτω, με μαχητικό συνδικαλισμό βάσης από τους ίδιους τους εργάτες για τους ίδιους τους εργάτες. Γι’ αυτό ακριβώς η παρακαταθήκη της ταξικής πρωτομαγιάς μας δείχνει ακόμα τον δρόμο.

Απόβαση στις Βρυξέλλες έκαναν οι Πόντιοι… Για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας!

olympia.gr

20140407-080908.jpg

Φέτος συμπληρώνονται ενενήντα πέντε (95) χρόνια από τότε που ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς μπήκε με τους τσέτες του στην Σαμψούντα και έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο για τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου 1919). Το τέλος της αποτρόπαιης αυτής πράξης, το 1923, είχε ως τραγικό απολογισμό 353.000 αθώα θύματα και τον ξεριζωμό από τις

Δείτε την αρχική δημοσίευση 528 επιπλέον λέξεις

Η ανεργία απελευθερώνει

Ρεμπελίσκος

Μία έρευνα και μία «πίστευε και μη ερεύνα» ήρθαν στο φως της δημοσιότητας την Πέμπτη για να φωτίσουν την ανθρωπότητα για τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες εντός και εκτός εργασίας. Η πρώτη είναι το ευρωβαρόμετρο που ζυγίζει την θετική ή αρνητική αποτίμηση της εργασίας στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια. Η δεύτερη είναι η έκθεση που κατέθεσε ο βαρώ χωρίς μέτρο Νίκος Δένδιας στη βουλή, μετά από ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά τον αριθμό των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο, καθώς και τις μεθόδους που χρησιμοποίησε η αστυνομία για να τις καταστείλει, τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Αυτά του μνημονίου δηλαδή, και στις δύο περιπτώσεις.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 832 επιπλέον λέξεις

Τίνος είναι το κανάλι ρε παιδιά;

Ρεμπελίσκος

Τον Ιούνιο η κυβέρνηση έκλεισε την ΕΡΤ. Το καλοκαίρι πέρασε. Το φθινόπωρο ήρθε, και η ΕΡΤ ξαναέκλεισε. Πρόλαβε βέβαια μέσα σε πέντε μήνες και άνοιξε μια για πάντα, μα το αποτέλεσμα σήμερα παραμένει το ίδιο. Η κυβέρνηση έκλεισε την ΕΡΤ, και στη θέση της παρουσίασε μία μεταλλαγμένη «Δημόσια Τηλεόραση», να κάνει σιγόντο στα 5 ιδιωτικά κανάλια που ελέγχουν όλη την πίτα, και κυρίως την ενημέρωση.

Ο μέσος όρος παρακολούθησης τηλεόρασεως στη χώρα μας είναι τουλάχιστον 5,5 ώρες. Αφού λοιπόν το ντέφι το χτυπάνε αυτά τα πέντε κανάλια, καλό θα ήταν να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των μαέστρων τους.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 831 επιπλέον λέξεις