Category Archives: Άνεργοι

Παγκόσμια σεισάχθεια με αποανάπτυξη! Των Γ. Κολέμπα & Γ. Μπίλλα | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Παγκόσμια σεισάχθεια με αποανάπτυξη! Των Γ. Κολέμπα & Γ. Μπίλλα | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Παγκόσμια σεισάχθεια με αποανάπτυξη! Των Γ. Κολέμπα & Γ. Μπίλλα

tvxs.gr/node/136822

 

Οι σημερινοί μας πολιτικοί «ηγέτες» και τα κόμματα εξουσίας κάνουν πως δε βλέπουν ότι η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η σχέση πραγματικών αξιών (πρώτες ύλες, πηγές ενέργειας, καταναλωτικά προϊόντα, υπηρεσίες κ.λπ.) προς χρηματικές αξίες(διάφορες μορφές χρήματος-χάρτινες ή ηλεκτρονικές- που κυκλοφορούν από τους κατέχοντες) είναι 1: 10 (πολλές εκτιμήσεις την ανεβάζουν στο 1: 15 ή 1:17).

Υπάρχει δηλαδή μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ, που αποτελεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν, γιατί έχει καταφέρει να εξαρτήσει από αυτό το χρήμα, την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.

  1. Τα χρηματοοικονομικά χρέη

Η οικονομική κρίση, όπως φαίνεται να εκφράζεται σήμερα, οφείλεται στο γεγονός ότιη καπιταλιστική οικονομία κινείται  πλέον με βάση το χρέος[1].  Πραγματικά, η μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης τα τελευταία 15-20 χρόνια(βασικά μεταξύ 1990-2007) πυροδοτήθηκε και στηρίχθηκε από την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων.

Με τη μορφή καταναλωτικών χρεών, χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, δημοσίων χρεών, εξωτερικών χρεών σε κάθε χώρα. Χρησιμοποιήθηκαν σαν μηχανισμός, ώστεη κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

(«Δεν έχεις τα λεφτά για μεγαλύτερο και καινούργιο αυτοκίνητο; Πάρε το με χρηματοδότηση από την τράπεζά σου». «Δεν έχεις όλα τα λεφτά για ιδιόκτητο και μεγάλο σπίτι; Πάρε στεγαστικό δάνειο». Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» είναι πιο ευάλωτα τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος και η μεσαία τάξη).

Βέβαια δεν ήταν όλες οι οικονομίες το ίδιο επιρρεπείς στη δυναμική αυτή των χρεών. Στις λεγόμενες «αναδυόμενες» οικονομίες(π.χ. Κίνα, Ινδία) μάλιστα είχαμε αποταμιεύσεις από το 2001 μέχρι 2008. Το ίδιο διάστημα στις «προηγμένες» οικονομίες είχαμε βασικά δύο διαφορετικές συμπεριφορές σε σχέση με τα χρέη.

Στις «φιλελεύθερες οικονομίες της αγοράς»(π.χ. ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία κ.λπ.) είχαμε ενθάρρυνση για υψηλότερα επίπεδα καταναλωτικού χρέους, από ότι στις λεγόμενες «συντονισμένες οικονομίες της αγοράς»(π.χ. Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Σκανδιναβία κ.λπ.).

Με την εμφάνιση της παρούσας κρίσης, που την παρουσιάζουν σαν κρίση βασικά «δημοσιονομικών χρεών», κατάρρευσε η εμπιστοσύνη των «αγορών» προς τους δημόσιους τομείς της οικονομίας κάποιων χωρών-κύρια των νοτίων χωρών της ευρωζώνης.

Για να ξεπερασθεί η κρίση, παρόλο που και στα δύο είδη καπιταλισμού συμφωνούν ότι θα πρέπει να επιδιώκεται η «ανάπτυξη», διαφέρουν στον τρόπο και στη σειρά των επι μέρους στόχων:

1) Οι μεν στηρίζουν την ανάπτυξη στη μεγέθυνση της κατανάλωσης. Να πέσει καινούργιο χρήμα στις επιχειρήσεις-νοικοκυριά, να αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των πολλών για αγορά των παραγόμενων προϊόντων των επιχειρήσεων, ώστε αυτές αποκομίζοντας κέρδη να επενδύσουν εκ νέου στην παραγωγή δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας αυξάνοντας τα ΑΕΠ σε κάθε χώρα( βλέπε Σοσιαλδημοκρατία-Ομπάμα).

2) Οι δε επιδιώκουν τη λιτότητα καταρχήν, στη συνέχεια την αποταμίευση ώστε να είναι δυνατές οι  παραγωγικές επενδύσεις και η αύξηση των θέσεων εργασίας για τον τελικό ίδιο στόχο της αύξησης των ρυθμών ανάπτυξης(βλέπε Χριστιανοδημοκρατία-Μέρκελ).

Και οι δύο πολιτικές αυτές γραμμές συμπίπτουν στον τελικό στόχο: μια από τα ίδια «ανάπτυξη», ώστε να επιστρέψουν οι οικονομίες σε ρυθμούς μεγέθυνσης του παγκόσμιου ΑΕΠ της τάξης 2-3% ετησίως, που επιτυγχανόταν στην προ της κρίσης χρονική περίοδο.

Και στις δύο περιπτώσεις οι κυβερνήσεις τείνουν να δανείζονται χρήματα για να τονώσουν την «ανάκαμψη»(χρειάσθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά π.χ. στο τέλος του 2008 και αρχές 2009, ώστε να «σταθεροποιηθεί» το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, και αυτά εξασφαλίσθηκαν από αυξημένο δημόσιο δανεισμό σε όλες τις πληγείσες από την κρίση χώρες: υπολογίζεται πάνω από 7-8 τρισεκατομμύρια δολάρια το καινούργιο χρέος).

Αν τα καινούργια χρέη προστεθούν στα παλιά έχουμε ένα τέτοιο όγκο χρεών, που θα πρέπει να αναρωτηθούμε επειγόντως σαν ανθρωπότητα, αν όλο αυτό το χρέος είναι «βιώσιμο». Αν οι μελλοντικές γενιές μας θα είναι σε θέση να το αποπληρώσουν κάποτε.

Πραγματικά ο μηχανισμός του χρέους χρησιμοποιείται έτσι ώστε συνεχώς να αυξάνονται τα χρέη, η εξάρτηση και η εξαθλίωση, παρόλο που τις περισσότερες φορές αποπληρώνεται σημαντικό ποσοστό τους.

Παράδειγμα: στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες ήταν 430 δισ. δολάρια. Μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια, αλλά χρωστούσανε ακόμα 880 δις δολάρια. Σε μια εξαετία χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από το αρχικό, ενώ ήδη είχαν πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!

Η αποπληρωμή όλων αυτών των χρεών στους δανειστές θα απαιτήσει τέτοια ανάπτυξη-μεγέθυνση-επέκταση της υπερχρήσης των φυσικών πόρων για υπερπαραγωγή-υπερκατανάλωση-υπερκέρδη, που αυτό θα οδηγήσει σε κατάρρευση του ολικού πλανητικού οικοσυστήματος-σε πτώχευση της «Α.Ε. Γης».

  1. Το οικολογικό χρέος, οικολογικό-κοινωνικό αποτύπωμα

Προς το παρόν οι «παγκόσμιοι παίκτες» στο παγκόσμιο καπιταλιστικό «καζίνο»-η παγκόσμια χρηματοοικονομική ελίτ- που είναι και οι δανειστές σήμερα, χρησιμοποιούν τον μηχανισμό του χρέους για την επίτευξη πειθαρχίας όσον αφορά στο στόχο της «ανάπτυξης» και της μεγέθυνσης των πραγματικών οικονομικών δραστηριοτήτων. Ώστε αυτές να επιφέρουν κέρδη στους επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας, για να πληρωθούν τα χρέη τους προς τη χρηματική -ηγεμονική σήμερα-οικονομία.

Όμως αυτή η μεγέθυνση απαιτεί αυξημένη παραγωγή, αυξημένη χρήση υλικών και ενέργειας και η αυξημένη κατανάλωση όλων αυτών των υλικών αγαθών, ενώ παράλληλα απαιτεί και αυξημένη εκμετάλλευση του εξίσου σημαντικού πόρου, της ανθρώπινης εργασίας, με μειωμένες αποδοχές . Επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.

Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη και του περιβάλλοντος καθώς και της αναπαραγωγής της ανθρώπινης εργατικής δύναμης.Υπάρχει ήδη η συνειδητοποίηση των αγορών ότι έχουν πλέον μεγάλο πρόβλημα στον εφοδιασμό. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, ελλείψεις πόρων, η οικονομική διεύρυνση στην Ν.Α. Ασία(αναδυόμενες χώρες) κ.λπ., μειώνουν τη διάρκεια ζωής των πεπερασμένων αποθεμάτων που έχουν απομείνει.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ της εξασφάλισης τροφής και της εξασφάλισης της μετακίνησης(τρόφιμα ή βιοκαύσιμα) συμβάλει π.χ. στην αύξηση των τιμών των τροφίμων.

Η αύξηση των εκπομπών του άνθρακα και η συνακόλουθη κλιματική αλλαγή, η μείωση της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση και οι πυρκαγιές των δασών, η μείωση των ιχθυαλιευμάτων, η έλλειψη νερού, η υποβάθμιση των καλλιεργούμενων εδαφώνσυμβάλλουν στην μείωση της αποδοτικότητας και των οικονομικών δραστηριοτήτων των οικονομικά δρώντων ανθρώπων και διογκώνουν το πρόβλημα της ικανοποίησης των βιοτικών αναγκών τους-ιδίως των πραγματικά εργαζομένων με χαμηλούς μισθούς.

Οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της μέχρι τώρα «ανάπτυξης» είναι εξίσου υπεύθυνες για τη κρίση, όσο και οι επιπτώσεις της δράσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Μέχρι το 1960 καταναλώναμε το 70% των πόρων του πλανήτη, το 1980 το 100%, το 1999 φθάσαμε στο 120%, το 2008 στο 130% και με τους ρυθμούς που είχαμε μέχρι το 2008- λόγω κρίσης έχουμε κάποια μείωση στο μεταξύ- η πρόβλεψη ήταν ότι το 2030 θα φτάσουμε στο 200%(θα χρειαζόμαστε δηλαδή δύο πλανήτες σαν τη Γη).

Η συνεχής αύξηση της κατανάλωσης των φυσικών πόρων και η αντίστοιχη αύξηση των αποβλήτων μας οδήγησε  σήμερα ήδη να ζούμε σε βάρος του μέλλοντοςκαι των επόμενων γενεών. Δημιουργούμε εκτός των οικονομικών χρεών και συνεχώς αυξανόμενα οικολογικά χρέη. Κυρίως θα συμβεί αυτό γιατί υπάρχουν τα πλανητικά όρια σε πόρους, υλικά και ενέργεια, καθώς και τα όρια στην ενσωμάτωση των τεράστιων απόβλητων των οικονομικών δραστηριοτήτων, όπως επίσης οι κλιματικές αλλαγές και οι συνακόλουθες καταστροφές.

Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές-που αυξάνουν τοκοινωνικό τους αποτύπωμα με την έννοια ότι αυξάνουν την κοινωνική εκμετάλλευση- συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές-αύξηση συνεχής του οικολογικού αποτυπώματος.

Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά-θα πρέπει να πληρώσουν τους πιστωτές μας-θα είναι και οικολογικά, προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα-που θα πρέπει να αποκαταστήσουν, αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.

Θα καλούνται να τα πληρώσουν, με την έννοια ότι θα πρέπει να λάβουν μέτρα για την ανανέωση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και πόρων και την αύξηση των δυνατοτήτων των οικοσυστημάτων για απορρόφηση των απόβλητων π.χ. επιστροφή εκτάσεων στην άγρια φύση, «ανάπαυση» εδαφών, επιστροφή στην αγροτο-οικογεωργία για απορρόφηση της περίσσειας του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, μέσω της βιομάζας και επιστροφή στον εδαφολογικό άνθρακα.

Προς το παρόν και τα οικολογικά μας χρέη είναι το ίδιο «επισφαλή», όσο και τα χρηματοοικονομικά. Κανένα από τα δύο χρέη δεν αντιμετωπίζεται , όσο επιμένουμε στη κατεύθυνση της καταναλωτικής ανάπτυξης. Η με αυτόν τον τρόπο επιδιωκόμενη –έστω και βραχυπρόθεσμα-επάνοδο στην «ευημερία», δεν πρόκειται να έρθει και να είναι βιώσιμη. Είμαστε καταδικασμένοι σε αποτυχία, αν επιμένουμε στη ποσοτική μεγέθυνση των ΑΕΠ και των κάθε είδους οικονομικών δραστηριοτήτων και κατανάλωσης, που μπορεί να υπονομεύουν τη μελλοντική μας ύπαρξη.

Γιατί η κακώς εννοούμενη σημερινή ευημερία, μπορεί να υπονομεύει πραγματικά τις συνθήκες στις οποίες μπορεί να βασισθεί η αυριανή μας ευζωία. Η παρούσα κατάρρευση, που βιώνουμε και σαν ελληνική κοινωνία, είναι ένα μήνυμα ότι το «αύριο είναι ήδη εδώ», αν δεν αλλάξουμε ρότα.

  1. Το αδιέξοδο του Ελληνικού Καπιταλισμού:
  •  Είχαμε το 11ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν οικολογικό αποτύπωμα στον κόσμο, 4ο μεγαλύτερο στην ΕΕ. Καταναλώναμε 181% πάνω από το όριο βιωσιμότητας. Είχαμε π.χ. το 2ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο. Αυτό οφείλεται βασικά  στο μεγάλο «ενεργειακό μας αποτύπωμα», δηλαδή στις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες μας σε ενέργεια (ετήσια αύξηση 2,4%  μεταξύ 1990-2004 – πολύ υψηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο), και στο πολύ μεγάλο «υδατικό μας αποτύπωμα», το οποίο οφείλεται στην αυξημένη χρήση νερού για τη γεωργία (87%), στις απώλειες που παρουσιάζει το απαρχαιωμένο αρδευτικό και υδρευτικό δίκτυο της χώρας, αλλά και στη συνολική κακοδιαχείριση των υδάτινων πόρων
  • Ο «εκσυγχρονισμός»: με μεγάλο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστοςστηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό(Ολυμπιακοί 2004). Η είσοδος στο ευρώ αύξησε τη πιστωτική ικανότητα, τις εισαγωγές, την οικοδομή κ.λπ.
  • Ο αδύνατος κρίκος: γιατί οι κινητήρες του όπως η οικοδομή, ο μαζικός τουρισμός και οι τραπεζικές υπηρεσίες έχουν καταρρεύσει. Η εμπορική ναυτιλία(τα κινούμενα φουγάρα) που έχει διατηρηθεί δεν προσφέρει τίποτα στο κράτος, αφού κινείται κοσμοπολίτικα.
  •  «Μνημόνια σωτηρίας»: με καινούργια δάνεια, φαστ-τρακ «ανάπτυξη» όπως χρυσός στη Χαλκιδική , πάρκο Ελληνικό κ.λπ. , προϋποθέτουν ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των συλλογικών αγαθών(όπως το νερό και η ενέργεια ή τα σκουπίδια, τα δάση και οι παραλίες), μεταφορά των συνεπαγόμενων βαρών μόνο στους «από κάτω» για την περίφημη «βιωσιμότητα του χρέους». Να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, και όσο κι αν τα πληρώνουμε τόσο αυτά να μεγαλώνουν. Και το χρηματοοικονομικά και τα οικολογικά. Και να ζούμε οι «από κάτω» έναν «βίο αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι να μας έχουν αλυσοδεμένους στο μαγγανοπήγαδο της κατανάλωσης μέσω νέων δανεισμών και χρέους, που θα ζούμε ίσα-ίσα ώστε να πληρώνουμε για πάντα  στους «από πάνω».
  1. Η απάντηση σ’ αυτούς τους καταναγκασμούς είναι η παγκόσμια «σεισάχθεια» καταρχήν και στη συνέχεια οι κοινωνίες της αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης.
  • Η σημερινή κρίση των δημοσιονομικών χρεών να λυθεί υπέρ των κοινωνιών και όχι για άλλη μια φορά υπέρ των «από πάνω». (Οι ιδιώτες επενδυτές-αγοραστές των κρατικών ομολόγων και οι παγκόσμιοι παίκτες, έπαιξαν και έχασαν. Στο παγκόσμιο καζίνο τους προβλέπονται και οι ζημιές, όχι μόνο τα κέρδη).
  • Να  αρνηθούμε τη θέση που έχει σήμερα η χώρα στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης. Επιστροφή σε νόμισμα, που θα είναι μέσο ανταλλαγής και όχι πλουτισμού. Δεν έχει νόημα το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, από τη στιγμή που και τα δύο είναι εμπόρευμα και γενούν από χρήμα νέο χρήμα. Απεξάρτηση από το χρήμα εμπόρευμα με εκπαίδευση μέσω δημιουργίας τοπικών νομισμάτων σαν μέσα ανταλλαγών.
  • Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα». Αλλά ούτε και να δουλεύουμε περισσότερο με «κινεζοποίηση» των μισθών για να εξασφαλίζουμε τη συνέχιση της κατανάλωσης ή της επιβίωσης (για τους περισσότερους πια).

Δεν πληρώνουμε τα οικονομικά χρέη, για να μπορέσουμε να εξοφλήσουμε το οικολογικό χρέος προς τις ερχόμενες γενιές. Σε παγκόσμιο επίπεδο να διεκδικήσουμε τη συνολική διαγραφή χρεών!

  • Όχι άλλες «δόσεις» και δάνεια!
  • Παγκόσμια «σεισάχθεια» του οικονομικού χρέους!
  • Στροφή σε αποκεντρωμένες, τοπικοποιημένες, αμεσοδημοκρατικές κοινωνίες ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος

Γιώργος Κολέμπας (διαχειρίζεται το μπλοκ http://topikopoiisi.blogspot.gr/) – Γιάννης Μπίλλας (συμμετέχει στο http://apokoinou.com/)

[1] Από μελέτη π.χ. της γνωστής εταιρείας συμβούλων  McKinsey: το συνολικό παγκόσμιο χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στις 31/12/10 άγγιζε το ποσό των 158 τρίς δολαρίων. Εξ αυτών 41 τρίς αποτελούσαν κρατικά χρέη, 42 τρίς κυκλοφορούντα ομόλογα χρηματοπιστωτικών οργανισμών, 10 τρίς εταιρικό χρέος μη χρηματοοικονομικών επιχειρήσεων και τα υπόλοιπα 64 τρίς ήσαν χρέη νοικοκυριών. Αντίστοιχα το παγκόσμιο ΑΕΠ ανήλθε το 2010 σε περίπου 60 τρίς δολάρια, δηλαδή το χρέος ήταν  263% του ΑΕΠ.  Τη χρονιά της κρίσης ο συνολικός δανεισμός παγκοσμίως ήταν 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μια δεκαετία πριν, το 1995, ήταν στο 200%.

Δημοσίευση με βάση την Έρευνα για την Κρίση που ξεκίνησε ακτιβιστικά η Κρυσταλία Πατούλη το 2010, με συμμετοχή προσώπων των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, που απαντούν στο ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»

Advertisements

CYNICAL: Το τέλος της κοινωνίας

CYNICAL: Το τέλος της κοινωνίας.

 
Μπορεί στην αρχή  να τους ταρακούνησε λίγο, αλλά δεν κράτησε για πολύ. Γρήγορα γρήγορα, και όσο οι απανταχού κυβερνήσεις τους κανάκευαν με πακτωλούς χρημάτων, που  ρουφούσαν με την ταχύτητα του φωτός από τις τσέπες των υποτελών τους, κατάλαβαν πως μέσα της η κρίση έκρυβε θησαυρό. Αφού πείστηκαν πως το βιός τους δεν θα κινδύνευε άλλο, αλλά τουναντίον θα αυγάτιζε, είδαν πως θα μπορούσαν  άκοπα να εξασφαλίσουν κι άλλα, εξ ίσου σημαντικά, καβάντζα για το μέλλον. 
 
Τα μαχαίρια βγήκαν απ’ τις κρυψώνες, οι μισθοί, μάνι μάνι κόπηκαν στη μέση, το ίδιο και οι συντάξεις, τα εργοστάσια, οι επιχειρήσεις, και οι δημόσιες υπηρεσίες πήραν το Ok ν’ αρχίσουν να αδειάζουν καραβιές εργαζομένων στις απανταχού χωματερές της ανεργίας, κι όλα αυτά νομότυπα, από μαγαζάκια παρασκευής νομοθετικών προϊόντων φασόν, που στήθηκαν νυχτιάτικα στα τρίτα υπόγεια της βουλής από ιδιοτελείς, καιροσκόπους, μωροφιλόδοξους ράφτες, ικανούς μόνο στο να ξεπατικώνουν με ακρίβεια τα πατρόν που τούς πάσαραν καθημερινά απ’ έξω, οι πάτρωνές τους από τον κόσμο των ισχυρών.
 
Η κρίση αυτή θα περάσει στην ιστορία σαν η κρίση της μεγάλης αρπαγής και της μεγάλης αναδιανομής  του πλούτου από τους κάτω στους επάνω. Αυτό, όμως, είναι το ένα μόνο σκέλος.
 
Διότι υπάρχει και το άλλο σκέλος, αυτό του τέλους της αναδιανομής από τους πάνω προς τους κάτω, όσο αυτή υπήρχε, έστω και λυμφατική τα τελευταία χρόνια, μέσα από τη φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές. 
 
Κι αυτό το τέλος, η κατάργηση δηλαδή μιας οιονεί αλληλεγγύης ανάμεσα στα μέλη μιας κοινωνίας για να μπορεί τέλος πάντων να εκλαμβάνεται ως τέτοια, θα είναι και το σήμα κατατεθέν της νέας εποχής που κυοφορείται στις μέρες μας. Το κράτος, ως ο τροχονόμος των μεταβιβάσεων και της εξισορρόπησης των ανισοτήτων αποχωρεί, τίποτε πλέον δεν θα μοιράζεται, παρά μόνον από φορολογικά εκπίπτουσες φιλανθρωπίες, και ο καθένας θα είναι πλέον μόνος του, αυτός κι η μοίρα του. 
 
Η ασφάλιση θα γίνει ιδιωτική, δηλαδή θα παίρνει κάποιος σύνταξη μόνο εφ΄ όσον έχει να πληρώσει. Η περίθαλψη θα γίνει ιδιωτική, δηλαδή κάποιος θα γιατρεύεται μόνο αν έχει να πληρώσει, αλλιώς ψόφος. Η εκπαίδευση θα γίνει ιδιωτική, δηλαδή κάποιος θα μαθαίνει γράμματα, μόνο αν έχει να πληρώσει, αλλιώς στούρνος και νεο-ναζί, κάποιος θα ταξιδεύει μόνο αν έχει να πληρώσει. Και επειδή όλο και πιο λίγοι θα έχουν να πληρώσουν, τόσο και θα ακριβαίνουν  οι«υπηρεσίες» αυτές που κάποτε λέγονταν κοινωνικά αγαθά, και όχι υπηρεσίες. Και όλο και περισσότεροι θα αποκλείονται έτσι από τη χρήση τους.
 
Φυσικά, ο μετασχηματισμός αυτός, η μετακύλιση του κόστους δηλαδή, στον κάθε «χρήστη« τελικά, θα έχει ως αποτέλεσμα την εκμηδένιση σχεδόν της φορολογίας των από πάνω, μιας και δεν θα υπάρχει ούτε αγαθό, ούτε κοινωνία για να συνεισφέρουν. Πράγμα, που συνεπάγεται μια δεύτερη, ακόμα μεγαλύτερη αναδιανομή από τους κάτω στους επάνω. 
 
Αν ακόμα αρνούμαστε να τα δούμε όπως υλοποιούνται μέρα τη μέρα μπροστά στα μάτια μας, δεν μπορούμε να κάνουμε και πως δεν τ’ ακούμε, καθώς έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Τα «κοινωνικά αγαθά» έχουν εξοριστεί από τις «υπηρεσίες» και οι «δικαιούχοι κοινωνικών αγαθών» από τους μοναδικούς «χρήστες». 
 
Διάβαζα χτες για τα τρένα στην Αγγλία, όπου τα εισιτήρια τα τελευταία δέκα χρόνια αυξήθηκαν κατά 50%,  (εννοείται της κανονικής θέσης, γιατί της πρώτης μειώθηκαν),πολύ παραπάνω απ’ τον πληθωρισμό.  Όλο και λιγότεροι μπορούν πια να τα χρησιμοποιούν, ενώ αυτοί που θίγονται είναι και οι φτωχότεροι, καθότι για να αντιμετωπίσουν τα υψηλά ενοίκια στις πόλεις καταφεύγουν σε πιο απομακρυσμένες περιοχές. Για έναν χαμηλόμισθο, οι ημερήσιες μεταφορές αντιπροσωπεύουν πλέον το 25% του μισθού του, ενώ μόνο το 5% ενός υψηλόμισθου. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών δεν αντιλαμβάνονται τις μεταφορές σαν κοινωνικό αγαθό και δεν τις επιδοτούν από τα γενικά φορολογικά έσοδα. Αντίθετα μεταφέρουν το κόστος αποκλειστικά στον χρήστη, ο οποίος όμως αδυνατεί να αντεπεξέλθει. 
 
Ιδιωτικοποιήσεις δεν συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα, συμβαίνουν σχεδόν παντού. Οι Ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται για εισπρακτικούς λόγους, όπως μας λένε στην Ελλάδα, για να εξοφλήσουμε τάχα τους δανειστές, αλλά για την ολοκληρωτική μετάγγιση του όποιου αίματος έχει απομείνει στους από κάτω, προς τους επάνω. 
 
Οι Ιδιωτικοποιήσεις, λοιπόν, δεν είναι παρά τα καρφιά που θα σφαλίσουν το φέρετρο της κοινωνίας, και η ταφόπλακα στο μνήμα της. Από δω και πέρα, όπως και όσο μπορεί ο καθείς να πορευτεί. Και όταν ο άνθρωπος μένει μόνος, αγριεύει. Πολύ και ανεξέλεγκτα.

 

H ΓΣΕΕ, το μνημόνιο 2, το συμβούλιο επικρατείας και το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής

H ΓΣΕΕ, το μνημόνιο 2, το συμβούλιο επικρατείας και το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής.

Την Παρασκευή εκδικάστηκε  η προσφυγή της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και μερικών σωματείων εργαζομένων  στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ 6/2012 Μνημόνιο ΙΙ) με την οποία επιβλήθηκαν τραγικές μειώσεις στους  μισθούς του ιδιωτικού τομέα και ξηλώθηκαν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας .

Οι οργανώσεις των εργαζομένων παρέθεσαν  μεταξύ άλλων τις καταδικαστικές αποφάσεις της Ελλάδας από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας,  ενώ Συμβούλιο της Ευρώπης ζήτησε από το ΣτΕ την ακύρωση της 6ης ΠΥΣ/2012 επειδή τα μέτρα καταλύουν τον πυρήνα θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που προστατεύονται από το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας.

Η νομική γραμμή των εργαζομένων επικεντρώθηκε στην επίκληση του δημοσίου συμφέροντος από την πλευρά της Κυβέρνηση, που δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση την καταπάτηση κάθε έννοιας εργατικού δικαίου αλλά και του ίδιου του Συντάγματος.

Παρέμβαση υπέρ του Δημοσίου και κατά της προσφυγής των οργανώσεων έκανε το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής, που όχι μόνο οι πρόσφατες   απολύσεις  υπαλλήλων εκεί κρίθηκαν από το Πρωτοδικείο παράνομες και αντισυνταγματικές, αλλά έχει ιστορικό κινητοποιήσεων των εργαζομένων πάνω από 2 χρόνια. Δικηγόροιτου ΚΤΕΛ ήταν ο Γερμανοτραφής επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Νομικής του ΑΠΘ  Κωνσταντίνος Γώγος,  και η  Ευφημία Παπαϊωάννου.

Τις επόμενες ημέρες θα κατατεθούν και τα σχετικά υπομνήματα στο Συμβούλιο της Επικρατείας ώστε να εκδοθεί η οριστική απόφαση.

Η ΓΣΕΕ  διαδίδει πως θα προσφύγει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ ο Παναγόπουλος και οι άλλοι κρατικοδίαιτοι συνδικαλΗστές θεωρούνται τελειωμένη υπόθεση, καθώς η χούντα μεθοδεύει να αποφασίζει η ίδια για το ύψος του κατώτερου μισθού από τον ερχόμενο Απρίλιο

ΣΤΡΟΥΓΚ: Φτώχεια Καταραμένη: Οι 18 Πιο Καταθλιπτικές Αγγελίες Για Δουλειά Αυτή Τη Στιγμή Στη «Χρυσή Ευκαιρία».

ΣΤΡΟΥΓΚ: Φτώχεια Καταραμένη: Οι 18 Πιο Καταθλιπτικές Αγγελίες Για Δουλειά Αυτή Τη Στιγμή Στη «Χρυσή Ευκαιρία»..





Για τρία πράγματα ευχαριστώ το Θεό κάθε βράδυ πριν πέσω για ύπνο. Που δεν είμαι σε φυλακή, που δεν είμαι γαύρος και που δεν έχω να ξυπνήσω νωρίς την επόμενη για να ψάξω δουλειά στη Χρυσή Ευκαιρία. 
Οι σελίδες και το σάιτ της συγκεκριμένης εφημερίδας είναι εκεί που πάνε τα παιδικά όνειρα για να κλείσουν τα λαχανί ματάκια τους και να τα φάνε οι γύπες. Μια νεκρή ζώνη όπου βρέχει Απελπισία. Και ειδικά τώρα, με τη σημερινή φάση στην οικονομία, οι μισές αγγελίες τής Χρυσής Ευκαιρίας θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από ένα κωλοδάχτυλο κι έναν αριθμό τηλεφώνου και το νόημα να είναι ίδιο. Οι θέσεις εργασίας που έχουν απομείνει αυτή τη στιγμή σε κάνουν να νιώθεις βρώμικος μέσα σου. Παντού κομπιναδόροι, εκβιαστές, λεχρίτες και νταβάδες. Είναι χειρότερα κι απ’ τη Γλυφάδα.
Ακολουθούν 18 αποδείξεις αυτού, 18 αγγελίες για δουλειά που αναρτήθηκαν τις τελευταίες 3-4 μέρες. Φόρα γαλότσες και ξέχνα λίγο Ακτή και Αυγή, γιατί η Ευκαιρία είναι η πιο τρομακτική «Χρυσή» αυτή τη στιγμή. 





1.
 
Ζευγάρι θεούσων γέρων με ευαίσθητη μύτη θέλει την αδερφή σου για δουλικό= η πρώτη-πρώτη θέση εργασίας που δημιουργεί πάντα μια δεξιά κυβέρνηση.


2.
Εδώ είμαστε! Σταματήστε ό,τι κάνετε! (σσ: εκτός αν οδηγάτε) Δυόμισι χιλιάρικα το τριωράκι! Χοντρικά σου λέω όσο ο Ντρογκμπά στην Κίνα!
Παρ’ τους ΤΩΡΑ τηλέφωνο και εξήγησέ τους τί θλιβεροί φουκαράδες που είναι, μα έχεις βρει καλύτερο αγοοόρι και κλείνεις από στιγμή σε στιγμή για
3.
… μια τριαρού και πάνω
Και οι δύο αυτές είναι αγγελίες εταιριών τύπου «Χέοπας»: αυτών που ντιλάρεις Αλοιφή Για Κάλους Από Αλόη και παίρνεις ποσοστό από όσους ψήσεις να το πουλάνε και απ’ όσους άλλους ψήσουν μετά εκείνοι και γίνεται μια πυραμιδάρα ΝΑ, αλλά βασικά καταλήγεις να παρακαλάς το σόι σου μήπως πάρει κανένας έστω ένα από συμπόνοια.
Δεν λένε αλήθεια άρα αυτού του τύπου οι αγγελίες και επίσης δεν λένε ψέματα. Το θεωρητικό περιθώριο κέρδους είναι, όντως, άπειρο. Γι’ αυτό και οι Χέοπες δίνουν πόνο φαραωνικών διαστάσεων:


4.
«… μα και η σκοτεινή πλευρά της σόου-μπιζ: το ανελέητο κυνηγητό των παπαράτσι, τα πρωτοσέλιδα διαζύγια, η πτώση μπροστά στις απατηλές λάμψεις των φλας.» 



5.
Λοιπόν αυτή είναι η πιο καταθλιπτική απ’ όλες. Διάβασέ την προσεκτικά. Στοιχειώδεις απαιτήσεις. Φλου αντικείμενο. E-mail αντί για τηλέφωνο. 
Δεν υπάρχει καν θέση εργασίας. Ο τύπος που έβαλε αυτήν την αγγελία δεν προσφέρει δουλειά. Ο τύπος που έβαλε αυτή την αγγελία θέλει το mail σου για να το πουλήσει σε spammers, ή επειδή είναι spammer ο ίδιος. Και μάλιστα -δώσε βάση- το καλό σου μέιλ, αυτό που φυλάς για βιογραφικά, όχι το άλλο τη χαβούζα. 
Μιλάω απολύτως σοβαρά, το έχω ψάξει, αυτό είναι κάτι υπαρκτό που το κάνουν άνθρωποι, γύρω μας. Είμαι ταυτόχρονα εντυπωσιασμένος και βέβαιος πως κάπου θα πετύχω τη μαμά αυτού που το σκέφτηκε.


6.
 …




7. 



    
 
 
 



8. 
 
 
 
 
9.
 
 


10.
 
Α, το γνωστό πρόβλημα όταν είσαι 12-15 και θες να φτιάξεις μπάντα. Ο γαμημένος ο μπασίστας. Εκείνη την ηλικία καταλήγουν οι Ούννοι στα ντραμς, οι ποζεράδες κιθάρα και το μπάσο είναι σαν να παίζεις τέρμα στη μπάλα και δεν το θέλει κανείς. 
Και στο λέω εγώ, που εκείνη την ηλικία προσπάθησα να φτιάξω τους Μ.Ο.Μ., ελληνόφωνο ατμοσφαιρικό black. Τους ξέρεις σήμερα τους Μ.Ο.Μ; Δεν τους ξέρεις. Ακριβώς. Γι’ αυτό σου λέω. Τσακίστε τους μπασίστες σε κάθε γειτονιά.


 
11.
 
– «Ναι γεια τηλεφωνώ για την αγγελία, nο problemo να σου σκάσω αβλεπί ένα εικοσάρι για να βγάλεις εφημερίδα…»
– «Έκτακτα.»
– «… αλλά είμαι λίγο σαύρα εμφανισιακά».
– «ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΚΩΛΟΚΡΕΑΣ, Η ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
 
Μου ‘χει εξάψει την περιέργεια τώρα όμως η εφημερίδα που επανεκδίδεται. Ποια να είναι; Μακάρι να είναι η Score. Από πολιτικές η Traffic μακάρι.
Γάμαγε η Traffic.
 



12.


Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο παράξενο είναι που οι αγγελίες ζητάνε με τέτοια εμμονή «νέους» και «φοιτητές«; Είναι μήπως επειδή πίσω από όλες τις δουλειές βρίσκεται στην πραγματικότητα ο Αντώνης Σαμαράκης και θέλει να βοηθήσει τους νέους που είναι η φωτεινή ελπίδα του τόπου μας; Ή μήπως κάποιος ευεργέτης τύπου Τοσίτσας που θέλει να στηρίξει με αυτόν τον τρόπο τους σημερινούς φοιτητές/αυριανούς επιστήμονες; Δεν βγάζει νόημα. Ο νέος και άπειρος είναι, και άμυαλος. Γιατί θες μόνο νέους λοιπόν; Κάμερα σε ‘μένα, προσωπική μαρτυρία.

Στη δουλειά μου βγάζω 7 κατοστάρικα το μήνα. Ζω μόνος μου. Η νεαρότερη συνάδελφος μου η Μαρία (ας πούμε), βγάζει επίσης 7 κατοστάρικα – και μένει με τους δικούς της. Άρα, αν εγώ βγάζω 700 ευρώ και η Μαρία βγάζει 700 ευρώ, η Μαρία βγάζει 700 ευρώ περισσότερα από εμένα!

Δηλαδή: της Μαρίας και να της κόψεις το μισθό, στο παπάρι της, αφού και πάλι από πάνω θα είναι. Νέα είναι, τη συντηρούν οι δικοί της, δεν θα τσινίσει όσο εγώ. Κι έτσι, ένα κοινωνικό γεγονός (το ότι οι Έλληνες μένουν με τους δικούς τους ως τα 30) γίνεται οικονομικό (ρίχνοντας τους μισθούς) και η αιτία θρέφει το αποτέλεσμα και αυτό ξανά την αιτία και να λοιπόν γιατί συγκεκριμένα στην Ελλάδα, με τους νέους στο βυζί της μάνας τους μέχρι τα 30, μπορούν και μειώνονται οι μισθοί με τέτοιο ρυθμό χωρίς να ανοίξει μυτη. Και δίνουν και μια ωραιότατη, στέρεη δικαιολογία για να συνεχίσουμε να μένουμε με τη μάνα μας χωρίς ενοχές.



13.

 

Αν ψάχνεις για δουλειά, ένα πράγμα μόνο είναι καλύτερο από το να είσαι νέος: το να είσαι νέα

«Πωλήτρια«. Μόνο. Δεν μας τις κλέβουν οι ξένοι τις δουλειές, οι γκόμενες μας τις κλέβουν. Κάθε εχέφρων χλιμίτζουρας εργοδότης θα προτιμήσει ένα κορίτσι για τη θέση την οποία θα μπορούσε να έχει και κάποιος μη-κορίτσι. Είναι θεόστεγνος σεξισμός αυτό, δεν είναι πλάκα. Είναι στέρηση δικαιώματος στην εργασία για τον μισό πληθυσμό, αν ψάξω στάνταρ θα βρω καμια Συνθήκη Ανθρώπινων Δικαιωμάτων να τραβάει τα βυζιά της για αυτό.

Και το πράγμα έχει εκραγεί τα τελευταία 1-2 χρόνια. Και εκεί που απλά έτρωγες Καιάδα από ρουχάδικα/γκαρσονιλίκια, τώρα γκόμενες καταλαμβάνουν και τις έσχατες κλάιν δουλειές που είχαν απομείνει στο φύλο μου. Γκόμενες σε βενζινάδικα. Σεκιούριτι γκόμενες. Διάβολε, πριν λίγο καιρό μου ήρθε πίτσα από γκόμενα ντιλίβερι, και μάλιστα καυλάκι! Άνοιξα την πόρτα και άρχισε να παίζει ένα σαξόφωνο από κάπου και ξαφνικά ήμουν με μπουρνούζι και κάτω δεξιά στην οθόνη βγήκε σήμα «3-d γυαλιά».



14.


Α ναι γεια σου. Έρχεται ένας σουβλατζής από τη Μεταμόρφωση και σου γαμάει την εργατική τάξη, κατάλαβες φίλε μου. 





15.


Όντως, καλός και ο συνταξιούχος, για τους ίδιους λόγους με τον φοιτητή: έχει μια κάβα κάθε μήνα. Βασικά, ο μόνος τρόπος να βρεις δουλειά αυτή τη στιγμή, είναι να μην πολυχρειάζεσαι το μισθό.

Άρα, ανακεφαλαίωση: ποιοι έχουν δουλειά σε αυτόν τον τόπο; Τα κορίτσια μέχρι 25 και οι γέροι. Άρα αυτοί μπορούν να ξοδέψουν άρα κάπως πρέπει να προσαρμοστούμε όλοι σε αυτούς και να ακούμε Melisses και να βλέπουμε Τούρκικα.



16.

Ώπα, αδερφέ… Δηλαδή αυτές που ακούγονται από πίσω παράθυρο στο LiveJasmin και λένε πως είναι από «AMARO’USION, ATTIK’E» και «‘AGHIOI AN’ARGUROI» είναι ΑΛΗΘΙΝΕΣ και πράγματι ΔΙΨΟΥΝ για το ΠΕΟΣ ΜΟΥ;;;;;!!11; Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΞΑΝΑ! 

 
 
17.
Συμφωνώ, το «michel.de.liapi@yahoo.com» θα ήταν πολύ προφανές.
 
 
18.
 
ΟΚ, τίμιο. Αν και η τιμή μου κάνει κάπως. Πρέπει να είναι τίποτα άρρωστο για να είναι τόσο ψηλά η ταρίφα, τύπου «Donkeys VS Specifically Greek Ass». Θα το αγόραζα το «Donkeys VS Specifically Greek Ass».
 

Όταν τα αφεντικά κυρήττουν απεργίες… Συνέλευση Ανέργων/ Εργαζόμενων στην Κοινωφελή Εργασία blog

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι απεργοί στις διαδηλώσεις φώναζουν το γνωστό «αλήτες λέρες εργατοπατέρες» εκφράζοντας έτσι την αντίθεση τους στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ που κάνει ότι μπορεί για να περάσουν τα μνημονιακά μέτρα κηρύτωντας 24ωρες απεργίες χωρίς στόχο και προοπτική. «Το Μνημόνιο είναι μια τετελεσμένη  υπόθεση, εναλλακτικές λύσεις δεν υπάρχουν» δήλωνε εξάλλου παλιότερα ο Παναγόπουλος.

To επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα πρωτοπορεί όμως και από τη θέση του συνδικαλιστή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αφεντικών του περνάει πλέον στη θέση του αφεντικού. Στις συμβάσεις που καλούνται να υπογράψουν οι εργαζόμενοι στα προγράμματα της ¨κοινωφελούς¨ εργασίας στην Αστική Μη κερδοσκοπική εταιρεία ΙΝΕ- ΓΣΕΕ αναφέρονται τα εξής:
Στο Βόλο σήμερα 29/10/2012 οι κάτωθι συμβαλλόμενοι: Αφενός της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας με επωνυμία «ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΣΕΕ» (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ), με έδρα την. Αθήνα, Εμ. Μπενάκη 71 , 10681, ΑΦΜ 094162753, Δ.Ο.Υ. Δ Αθηνών (σε περιφερειακό επίπεδο το Παράρτημα του ΙΝΕ -ΓΣΕΕ Θεσσαλίας, Λάρισα, Τζαβέλα 4, Τ.Κ. 41222, νομίμως εκπροσωπούμενης, καλουμένη εφεξής ατην παρούσα «ο Εργοδότης»

Όλη η σύμβαση στην οποία αναφέρεται ότι η ΓΣΕΕ ως εργοδότης  δεν  «έχει υποχρέωση εφαρμογής κάποιας συλλογικής σύμβασης»

 

Πηγή:  Συνέλευση Ανέργων/ Εργαζόμενων στην Κοινωφελή Εργασία blog