CYNICAL: Έφερε το ευρώ ανάπτυξη;

CYNICAL: Έφερε το ευρώ ανάπτυξη;.

ΤΡΊΤΗ, 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2013

Έφερε το ευρώ ανάπτυξη;

Με την εύγλωττη αποτυχία των πολιτικών λιτότητας στην Ευρωζώνη, η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα φαίνεται σαν μια λογική εναλλακτική προοπτική, υποστηριζόμενη τελευταία πέρα από τους συνήθεις Sinn και Krugman και από τον Munchau.
Λεω λογική, με την έννοια ότι το «παιχνίδι» με το νόμισμα αποτελεί ακόμα μια ελεύθερη παράμετρο, μαζί με τις δημοσιονομικές και συναλλαγματικές, στη διαχείριση της οικονομίας. Όσο περισσότερες οι παράμετροι, τόσο περισσότερες και οι δυνατότητες άσκησης οικονομικής πολιτικής προς μια επιθυμητή κατεύθυνση. Αυτό στα textbooks. Στην πραγματικότητα, η αλλαγή νομίσματος, ιδιαίτερα αν επιχειρείται μονομερώς, εγκυμονεί κινδύνους, τους οποίους, όσο καλά προετοιμασμένη και να είναι μια κυβέρνηση είναι δύσκολο να τους σταθμίσει επακριβώς.
Πολλά έχουν ειπωθεί για το ευρώ και τα ευεργετικά του αποτελέσματα στις οικονομίες των χωρών που το υιοθέτησαν. Όποιον και να ρωτήσετε αν το ευρώ έφερε ανάπτυξη, η απάντηση θα έρθει χωρίς δεύτερη σκέψη και θα είναι θετική. Φυσικά, η απάντηση αυτή είναι η σωστή, αλλά, για λόγους πληρότητας, χρειάζεται και μια δεύτερη ερώτηση, για το πώς τα πήγαν, λόγου χάρη, και οι χώρες που σνομπάρισαν το ευρώ.
Κι εδώ κρύβεται μια μικρή και αναπάντεχη έκπληξη, διότι οι χώρες της Ευρώπης που κράτησαν τα δικά τους νομίσματα τα πήγαν καλύτερα! Oh Yes!
Αυτό φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα που απεικονίζει τους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης στο χρονικό διάστημα 2000-2007 (προ κρίσης) των 12 χωρών με ευρώ, σε σχέση με 11 χώρες που παρέμειναν εκτός. Η διαφορά είναι εμφανής, με τις χώρες εκτός Ευρωζώνης να τα πηγαίνουν σαφώς καλύτερα καθ΄ολη την οκταετία.
So far so good!
Έρχεται όμως το επόμενο διάγραμμα για να μάς βάλει σε κάποιες σκέψεις. Εδώ έχουμε πάλι τους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης, υπολογισμένους ανά τρίμηνο, των 16 χωρών της Ευρωζώνης, των 7 χωρών εκτός ευρώ και των ΗΠΑ για το χρονικό διάστημα της κρίσης (2008-2013).
Τι παρατηρούμε;
Πρώτον,  ότι και οι τρεις ομάδες χωρών επηρεάζονται με τον ίδιο σχεδόν τρόπο από την κρίση.
Δεύτερον, ότι μετά τα χειρότερα του 2009 υπάρχει μια γρήγορα ανάκαμψη για όλες τις ομάδες, η οποία όμως συνοδεύεται από μια δεύτερη βουτιά μόνο για τις ευρωπαικές χώρες. Οι ΗΠΑ, εν αντιθέσει, με τα αλλεπάλληλα QE φαίνεται να ξεφεύγουν οριστικά, παρ’ όλα τα σκαμπανευάσματα.
Και τρίτον, οι χώρες εκτός ευρώ τα καταφέρνουν λιγάκι καλύτερα από αυτές της Ευρωζώνης και ο λόγος είναι ότι δεν χρειάστηκε να πιουν από το πικρό ποτήρι της λιτότητας. Αν δε, από τις χώρες εκτός-ευρώ εξαιρέσουμε το Ην. Βασίλειο, με την εν πολλοίς άσκοπη απο τη μεριά του υιοθέτηση της λιτότητας, η συμπεριφορά των υπολοίπων εκτός ΕΖ χωρών παρουσιάζεται αρκετά καλύτερη.
Παρ’ όλα αυτά όμως, η δυνατότητα ελέγχου των νομισματικών ισοτιμιών από τα κράτη εκτός Ευρωζώνης, δεν βοήθησε στην αποφυγή της ύφεσης, και η άνακαμψη επίσης, δεν φαίνεται να είναι τέτοια που να γέρνει αναμφίβολα τη ζυγαριά προς την κατεύθυνση εγκατάλειψης του κοινού νομίσματος.
ΥΓ. Τα διαγράμματα είναι από το άρθρο του John Weeks (Εconomist and Professor Emeritus at SOAS, University of London):  ‘Join The Euro? Yes, For Lower Growth’ που δημοσιεύτηκε εδώ.

You might also like:

Το κουβάρι της Συρίας

Η διεθνής των στιγματισμένων

Πώς έγινα Φονιάς

3 σχόλια:

spiral architect είπε…

Σύμφωνα με όσα ως τώρα έχω διαβάσει και κατανοήσει, πιο πιθανή μού φαίνεται μια ομοσπονδοποίηση της ΕΕ, με χρηματοδότηση των ασθενέστερων παρά μια επιστροφή των χωρών της στα νομίσματά τους.
Για τις δε ΗΠΑ δεν ξέρω μέχρι πότε θα μπορεί να τυπώνει χρήμα εσαεί.
Είναι και οι Κινέζοι βλέπεις …

Darthiir the Abban είπε…

Κοίτα, γενικά προτιμώ την υιοθέτηση σταθερών στάνταρς, για να μπορεί ο κόσμος να επικοινωνεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα, οπότε και προτιμώ την υιοθέτηση συστημάτων σταθερής αποτίμησης αντί του χρηματιστηριακού παιγνίου που μαστίζει την οικουμένη, αλλά ναι, στην περίπτωση του ευρώ φαίνεται πως το στάνταρ απέβη άνθρακας…
Βέβαια δεν φταίει το ευρώ γι’ αυτό, αλλά οι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν για να παίζουν, αντί για να μετράνε, αλλά…

Αναρχοφιλελευθερος είπε…

1. Ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας είναι σημαντικός, μόνο που μερικές φορές πρέπει να βλέπουμε πως πραγματοποιείται. Για παράδειγμα, η Ελλάδα την περίοδο 2000-2010, είχε πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς «ανάπτυξης» από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Τα αποτελέσματα της «ανάπτυξης» είναι γνωστά.

2. Σημαντικό είναι το σημείο εκκίνησης. Οι περισσότερες από τις 12 χώρες του ευρώ, πριν εισέλθουν στην ένωση, είχαν πραγματοποιήσει μια πολύ μεγάλη πορεία οικονομικής ανάπτυξης (ήταν ήδη αναπτυγμένες), σε αντίθεση με τις χώρες όπως η Πολωνία, η Εσθονία, η Δανία, η Κύπρος, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Τσεχία κλπ. Άρα για τις δεύτερες υπήρχαν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια ανάπτυξης. Αυτό δεν σημαίνει ότι αν ήταν στο ευρώ, δεν θα μπορούσαν να πετύχουν ανάλογη ανάπτυξη.

3. Μπορεί το ευρώ την δεκαετία του 2000 να ανατιμάται έναντι των άλλων νομισμάτων, αλλά αυτό δεν αποτελεί τροχοπέδη για τις συνολικές εξαγωγές της ευρωζώνης.

4. Σημασία δεν έχει το νόμισμα, αλλά η παραγωγική μηχανή της κάθε χώρας. Η Βρετανία και οι Η.Π.Α όσο και αν υποτιμούν το νόμισμά τους με τις αγορές των ομολόγων που πραγματοποιούν, εντούτοις δεν μπόρεσαν να έχουν εμπορικά πλεονάσματα, σε αντίθεση με την ευρωζώνη. Τα χρήματα που δημιουργούν οι κεντρικές τράπεζες θα είναι δύσκολο να «μαζευτούν» χωρίς συνέπειες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s